Świątecznie

Zawsze marzyłam o domu. Takim prawdziwym, z ogrodem, tarasem, salonem i jadalnią. Przez ponad połowę swego życia mieszkałam w blokowych klitkach i każdą wolną chwilę spędzałam na spacerach po szczecińskich dzielnicach Pogodno i Głębokie, z zachwytem gapiąc się na piękne poniemieckie wille, otoczone dużymi, pełnymi zieleni i starych drzew ogrodami. Jak głodny pies śliniłam się przed najpiękniejszymi z nich, wyobrażając sobie jak szczęśliwi muszą być ludzie, którym dane jest życie w tych domach. Łaziłam i gapiłam się tak lata całe, znałam wszystkie te domy, w myślach chodziłam po nich, urządzałam, siedziałam przed nimi w wiklinowych fotelach i popijałam herbatę przy zachodzącym słońcu. Mijały lata, na spacery te chodziłam już z synem i ... chodziłabym tak dalej, pewnie i z wnukami, gdybym wreszcie do marzeń nie dorzuciła działania.
Mieszkając w domu piękniejszym niż te z dawnych marzeń, mam za sobą długie lata pracy, ciężkiej nie da się ukryć. Lecz praca, która daje efekty jest radością.

Od sześciu lat nie miałam świąt. Był to czas jeszcze bardziej intensywnej pracy niż na co dzień. Przygotowywałam długimi godzinami kolejne, świąteczne potrawy i tylko z kuchni mogłam popatrzeć na świętujących, wypoczywających ludzi. Nadchodzące święta postanowiliśmy spędzić sami. Pocieszyć się chwilę domem, prywatnością, wyspać się do woli. Będziemy ze sobą, będzie czas by pogadać, pośmiać się, pomilczeć, posłuchać jak trawa rośnie, omówić bez pośpiechu szykującą się w naszym życiu zmianę, podzwonić po najbliższych i powiedzieć im o tym... Ponieważ rodzina, przyjaciele, serdeczni znajomi, nasi ukochani goście to grubo ponad setka ludzi, zanosi się na to, że ucho mi uschnie. Po tylu latach intensywnej pracy bez wytchnienia, potrzebujemy - by złapać równowagę, tych kilku dni przerwy.

Zanim się zaszyję w ciepełku domowym, pragnę wszystkim zaglądającym tutaj życzyć radości z pracy, wymarzonych jej efektów i miłości!