Chata Magoda

Koncert życzeń

2012-01-18T15:41:00.000+01:00

Dziś koncert życzeń, tyle osób prosiło mnie o : relację z wejścia na górę, relację z wrażeń afrykańskich, wieści z Bieszczadów, że zakasuję rękawy zanim tematów naskłada się więcej niż kiedykolwiek będę w stanie przerobić.
Nie będę pisać szczegółowo jak tam się wchodzi - w internecie jest bardzo dużo na ten temat. Napiszę o tym czego mnie, wejście na Kilimandżaro nauczyło. Bo nauczyło.
Pierwsze dwa dni podejścia to była masakra, czułam się, jakby góra z każdą chwilą odbierała mi energię i siły. Było coraz gorzej, chcę tutaj podziękować najserdeczniej Krystynie, która widząc moje zmagania, pomagała jak mogła i wreszcie zadała pytanie: co się dzieje? No właśnie! Sama bym to chciała wiedzieć. Nie było wyjścia, musiałam sobie samej na nie odpowiedzieć.
To było spotkanie mnie ze mną. Sprawa wewnętrzna, problem mieścił się w głowie. Wyjście na przeciw własnym, przez życie całe wyhodowanym na piersi demonom. Spotkanie bolesne i - jeśli chciałam iść dalej - nieuniknione. Każdy takie spotkanie chociaż raz w życiu powinien odbyć, lub jeśli tego zrobić nie chce - nie powinien od życia żądać zbyt wiele.
Mnie się udało, dałam radę. I teraz wiem, że dam radę wszystkiemu. Wejście na górę to nie była kwestia treningu, kondycji, odpowiednio wyćwiczonego ciała. To była kwestia wewnętrznej harmonii lub jej braku.
Wierzcie mi, ostatni odcinek, ponad tysiąc metrów w górę, pokonywałam nocą, od dwóch dni już prawie nic nie jadłam bo jedzenie było delikatnie mówiąc nie świeże, byłam niewyspana, wymęczona dotychczasową drogą, zziębnięta i do oddychania miałam tylko połowę tlenu jaką powietrze zawiera na wysokości poziomu morza. Nie miałam już sił od dawna, szłam całą noc na "pustym baku" i - doszłam! A przecież realnie na to patrząc - nie powinnam.
Jestem bardzo szczęśliwa z tego powodu,że się tam wybrałam.
Tej nocy była pełnia, było tak jasno, że nie musiałam używać latarki. Marzłam, strasznie wiało ale było ... no właśnie, jak? Niesamowicie! Odłączyłam się od grupy, poszłam przodem bo lubię w górach chodzić sama. Jednak na Kilimandżaro na każdym kroku widać informację: "nigdzie nie chodź sam". Przewodnik przydzielił mi do opieki jednego z tragarzy. I tym sposobem spotkałam najprawdziwszego Anioła w dodatku czarnego. Bo tylko Anioł tam i wtedy - wierzyłby tak nieugięcie we mnie, że wlezę. A on wierzył i nie chcąc go zawieść, wlazłam!
Anioł nazywał się Hassan i - to jedyne co o nim wiem na pewno, ponieważ ja zdecydowanie więcej znałam słów w suahili niż on po angielsku. Nie przeszkadzało nam to jednak by przez wiele godzin kłapać dziobami. Może mam nie po kolei ale wtedy myślałam, że wszystko rozumiem. I przyszedł moment gdy dotarliśmy na górę, do szczytu było jeszcze jakieś półtorej godziny ale miałam już widok na krater wewnątrz i - niewiarygodnie piękny wschód słońca! Anioł stanął twarzą do jaśniejącej przed nami doliny i wyśpiewał hymn do góry, słońca i Afryki w jednym. To było porażająco prawdziwe, piękne i pełne pierwotnej więzi z naturą, organicznie szczere, spontaniczne i wielkie. Była w tym radość, miłość i dobro w czystej postaci.
Myślę, że mam wiele szczęścia, że dane mi było zobaczyć i przeżyć ten mistyczny spektakl ot tak! po prostu. Tego typu atrakcje nie należą do programu, nie dostanie się ich za żadne pieniądze. Cieszę się, że życie przygotowało mnie do tego i umiem to docenić, że od razu, tam na miejscu rozumiałam co się dzieje. W jednej chwili poukładało mi się w głowie więcej niż przez ostatnie kilka lat.

Cała góra pokryta jest wulkaniczną lawą:

Po zejściu z góry byłam tak zmęczona, że zgubiłam kartę na której miałam ponad pięćset zdjęć. Mogłabym oczywiście rwać włosy z głowy ale co by mi to dało. Dzięki wspomnianej już Krystynie, właścicielce biura podróży, które zorganizowało nasz wyjazd, mam trochę zdjęć - bo mi przysłała własne, mało tego, pozwoliła kilka z nich pokazać tutaj. Dziękuję Krystyna!!!!
Poniżej, z Aniołem na górze i kilka obrazków z trasy:

Nie chcę powtarzać truizmów o odmienności Afryki. Mnie uderzyło, właściwie - waliło po głowie co chwilę, wiele, wiele rzeczy. Na pewno jestem pod wielkim wrażeniem piękna i ciepła tanzańskich kobiet. Nie mogłam się na nie napatrzeć, były tak bezpośrednie, przyjazne i ciepłe, że przy każdej okazji po prostu wymieniałyśmy serdeczności. Kobiety to wielki skarb Afryki, jestem o tym przekonana. Trzeba jeszcze pamiętać, że w Europie, nawet ci żyjący najskromniej - tarzają się i pławią w luksusach w porównaniu z przeciętnym mieszkańcem Afryki.
Ludzie:

Masajskie wioski:

Jedzenie:

Zwierzęta:

Rośliny:

Afryka nauczyła mnie także by się nie upierać na siłę.
Podróż do Tanzanii w moim przypadku trwała trzy doby. Z Bieszczadów musiałam przemieścić się do Przemyśla, stamtąd kultowym pociągiem relacji Przemyśl- Szczecin, kilka godzin przerwy w Szczecinie i hyc do Berlina, potem samolot do Istambułu, kilka godzin przerwy i kolejny samolot do Nairobi (Kenia), potem kilka bardzo ciężkich godzin nocnych (trzecia doba bez snu) oczekiwania na transport do Tanzanii. Kilka godzin jazdy i -huraaa!
W drodze powrotnej bardzo chciałyśmy uniknąć tych męczących przerw w podróży, zatem mocno upierałyśmy się by do Nairobi jechać nocą, co skróciłoby podróż. Im bardziej nam ten pomysł próbowano wyperswadować tym mocniej byłyśmy uparte. Na pięć blondynek nikt nie wymyślił metody, zatem pojechałyśmy nocą.
No i się okazało, że lepiej było posłuchać mądrzejszych. Konflikty na terenach przygranicznych powodują, że przemieszczanie się tam nocą, graniczy z szaleństwem. Przez wiele godzin czułyśmy się jak bohaterki sensacyjnego filmu, tyle jednak w nas niewdzięczności, że wielokrotne kontrole jakiś niewiadomych formacji wojskowo/cywilnych, wielokrotne robienie z siebie kompletnych idiotek na przeciw wycelowanym w nas karabinom - kompletnie nas nie bawiły!

Tak! Po tak potężnej dawce Afryki nareszcie Bieszczady!

Jak widać nasze pieski mają się dobrze. Jeszcze lepiej ma się Kićka, która rządzi domem twardą ręką, wychowuje nas jak matka rodzona. Wszyscy mamy na jej punkcie fioła a Bury to nawet przy Kićce odmłodniał!

Niestety zrobienie ostrego zdjęcia Kićce jest niemożliwe. Młoda jest tak czarna, że pochłania całe światło jak czarna dziura.

No i Bury:

Na koniec informacja: za dni kilka ukaże się nowy numer Werandy Country a w nim zdjęcia z pięknej chaty, blogowej koleżanki Joli. Wraz z fotografem, Michałem Mrowcem odwiedziliśmy to gościnne miejsce w październiku. Ja zajmowałam się stylizacją i napisałam tekst. Rezultat - niebawem. Pokażę kilka zdjęć, które w czasopiśmie się nie ukażą bo są mojego autorstwa:

Wybaczcie proszę, ale przygotowanie tego posta trwało tak długo, że nie dam rady już nic więcej.
Pragnę podziękować wszystkim, którzy przesłali mi życzenia, dobre słowa, prezenty. Powoli się ogarniam zaległościami spowodowanymi wyjazdem oraz końcem życia naszego komputera. Wcześniej nie nadążałam. Życzę Wam wszystkim tyle szczęścia ile dacie radę udźwignąć!!!

Weszłam i wróciłam

2011-12-18T13:35:00.000+01:00

Weszłam! O fakcie tym zaświadcza powyższy dokument. Potem wróciłam do domu i wpadłam w wir pracy, zatem dzisiaj krótko bo czasu nie mam.
Wklejam kilka zdjęć z Góry:

Powyżej wschód słońca nad Kilimandżaro ( na szczyt wchodzi się nocą).

Kilimandżaro to krater nieaktywnego wulkanu. Tak wygląda jego "budulec":

Na górę wtargałam kamień z Bieszczadów:

Wejść na szczyt było bardzo ciężko. Jednak jak zwykle odezwało się moje szczęście... Przeżyłam niesamowite chwile, obawiam się, że wszystko razem byłoby trudne do uwierzenia. Nie będę zatem wdawać się w szczegóły.
Po powrocie do domu zastał mnie śnieg i przepiękne przyrody okoliczności. Wszędzie jest dobrze ale w Bieszczadach najpiękniej!!!

Pozdrawiam najserdeczniej!

Do góry

2011-12-01T08:30:00.000+01:00

Powyższe zdjęcie przedstawia miejsce, które za jakieś dziesięć dni zamierzam odwiedzić. Uhuru Peak czyli najwyższy z trzech szczytów Kilimandżaro.
Jutro wyruszam. Przez ponad dwa tygodnie nie odpowiem na żaden list, nie odbiorę telefonu...
Jadę bez obaw, powtórzę za Konfucjuszem: "Człowiek potyka się o kretowiska, nie o góry."

Zabieram ze sobą, pod powiekami, obrazy domu.

Pozdrawiam serdecznie i do zobaczenia!

Dziękuję jesieni

2011-10-30T20:26:00.000+01:00

Że taka piękna tego roku. Postanowiłam ją pokazać. Zdjęcia robiłam przed domem, na połoninie Wetlińskiej oraz Caryńskiej, w dolinie Sanu i w drodze na Otryt. Oto bieszczadzka jesień w całej tradycyjnej, banalnej okazałości wraz z napotkanymi zwierzątkami:

łł

Na koniec odpowiadam na pytania dotyczące Kici. Tak mamy nową mieszkankę Chaty Magoda. Kilka tygodni temu Maciek przyniósł do domu maleńki kawałek czarnej, futrzanej szmatki. Nazwaliśmy ją Kicia. To najbardziej delikatne i kruche stworzenie jakim kiedykolwiek się opiekowałam. Kicię męczą liczne choroby, my męczymy ją licznymi kuracjami, kilka dni nie jadła nic... I naprawdę, może zabrzmi to niewiarygodnie ale jest to jednocześnie niesamowicie dzielna, waleczna, żywiołowa, energiczna i zołzowata kicia! Maciek twierdzi, że mała ma zołzowatość po mnie i dlatego nie umiał się jej oprzeć. Kicia zawojowała wszystkich, rządzi się i panoszy, ale wystarczy, że popatrzy małymi, paciorkowatymi oczkami i jesteśmy wraz z psami i Burym ugotowani na miękko.

Pozdrawiam!

Najdłuższy

2011-09-20T12:25:00.000+02:00

Prawdę mówiąc zupełnie nie wiem jak zabrać się do pisania tego posta. Odzwyczaiłam się. Najchętniej zajęłabym się teraz czymś zupełnie innym, jednak coś złapało mnie mocno, przywlokło przed komputer i nakazuje: pisz!!! Siedzę i kombinuję, by nie wypadło patetycznie, ale jak mam się odnieść do Waszych, kochani komentarzy pod poprzednim postem? I kolejnych setek (sic!) maili? Jak mam znaleźć w skołatanej głowie odpowiednie słowa, jeśli mam pewność, że słowami się nie da...
Jestem zwyczajną kobietą, która kiedyś tam, zaczęła pisać bloga. Nie umiałam przewidzieć, wyobrazić sobie, przeczuć co taka prosta czynność jak prowadzenie w sieci zapisków z codzienności, może spowodować. Czytając Wasze wypowiedzi, nie raz i nie dwa czułam ogromne wzruszenie, wdzięczność, szacunek, więź, radość i smutek jednocześnie. Ale i zakłopotanie bo nie uważam, żebym na większość tych słów zasługiwała. Tyle pochwał, komplementów i oczekiwań ... przerasta mnie.
Dziękuję po prostu za nie. Dziękuję też za słowa akceptacji i zrozumienia. Po dłuższej przerwie w pisaniu bloga, wiem na pewno, że nie będę już pisać systematycznie. Nie skasuję bloga - o to pytało sporo osób, ale też nie planuję nowych wpisów. Na pewno skrobnę coś po powrocie z dużej góry, bo obiecałam to kilku miłym paniom. Czy coś jeszcze, kiedyś? Jeśli nauczę się robić fajne zdjęcia, może założę foto bloga? Nie wiem.
Postanowiłam, zrobić to, przed czym zazwyczaj się broniłam - nigdy nie dawałam rad, przepisów, recept na życie. Ale tak wiele z Was powtórzyło niemal tak samo: " zapiski na tym blogu pozwalały mi uwierzyć, że moje marzenia mogą się spełnić, dodawały sił w chwilach zwątpienia".
Napiszę dziś o tym, co pozwala mi realizować swoje marzenia. W punktach.
Na początek wyznanie: jestem straszliwie leniwa. Tak! Gdybym pozwoliła sobie robić tylko to, na co mam ochotę, to całymi dniami leżałabym czytając i opychając się czekoladą. I nie czyniłabym absolutnie nic innego. Na leżenie i czekoladę miałabym pewnie środki pochodzące z renty inwalidzkiej bo po kilku latach takiego życia, jeśli dla jakiejś odmiany chciałabym wyjść z domu, trzeba by mnie było wyciągać dźwigiem przez największy w domu otwór.
Zatem po pierwsze: wszystko co w życiu zrobiłam, co robię i co robić będę, jest wynikiem niewolniczego poganiania samej siebie, bez litości i pardonu. Ja się po prostu zmuszam! Każdego dnia, w każdej sekundzie! Najpierw wymyślam, potem się jak sadystyczny ekonom poganiam, mentalnym pejczykiem, do realizacji. W trudzie i znoju! I cały czas marzę o tym leżeniu...
Po drugie: jak już sobie wymyślę jakiś cel i zmuszę do uczynienia pierwszego kroku to niezwykle pomaga mi pewien defekt mózgu jaki posiadam: nie potrafię realnie postrzegać sytuacji - nie przychodzi mi do głowy żadna wątpliwość, nie widzę przeszkód, kiedy się pojawiają - jestem zdziwiona. Jest już jednak za późno by się wycofać, zatem poganiam się i zmuszam do rozwiązywania problemów i zazwyczaj daję radę. Oczywiście kosztem upiornej pracy i zmęczenia...
Po trzecie: jestem upierdliwa w szczegółach bo w moim chorym widzeniu świata, na owych szczegółach opiera się efekt końcowy. Po tym padole chodzi parę osób, które miały ze mną do czynienia w pracy - z pewnością nie wspominają mnie czule i na myśl o spotkaniu ze mną chętnie uciekałyby z krzykiem. Daleko.
Dlaczego Maciek ze mną wytrzymuje, mimo wysiłków, nie udało mi się zrozumieć. Wytłumaczenie, że też nie jest normalny, wydaje się zbyt proste.
Po czwarte: jestem nieludzko konsekwentna. Gotowa jestem dojść do celu po własnym trupie. Wymyślona ostatnio wyprawa na Kilimandżaro wymaga kondycji. Jako wieloletnia palaczka na wejście nie miałam szans. Rzuciłam zatem palenie. Już trzeci tydzień męczę się jak potępiona , mam zawroty głowy, gorączkę, dreszcze, łapy mi latają, wytłukłam już połowę zastawy stołowej, mam problemy z artykulacją najprostszych przekazów słownych, telepię się i nerwy mnie zżerają. Wykończę się. Ale nie zapalę!
Po piąte: straszliwy upór! Jak się na coś uprę to wbrew rozsądkowi, porządkowi tego świata i wszystkiemu co żyje, prę jak taran do przodu. Uciążliwe jest to sakramencko, męczące i - co tu dużo mówić - nieatrakcyjne towarzysko. Nie dopuszczam do siebie żadnej innej myśli, nie ma takiej opcji - fiksuję się
na jakiś temat i katorżniczo nad nim pracuję. Często w trakcie takiej pracy nie docierają do mnie bodźce zewnętrze jak mowa ludzka czy machanie ręką przed oczami. Mogę nawet w ostrej postaci tego stanu nie zauważyć tabliczki czekolady leżącej tuż przed moim nosem.
Po szóste: wierząc w siebie i własne marzenia kompletnie nie przejmuję się tak zwaną "ludzką opinią". Słowa krytyki spływają po mnie jak po kaczce. Jeśli ktoś chce dopiec mi złośliwym słowem to może się nie wysilać, wcale mnie to nie dotyka.Robię swoje.
Po siódme: zawsze dotrzymuję słowa, nawet wtedy gdy zmieniają się okoliczności i dotrzymanie zobowiązań kosztuje mnie więcej wysiłku, pieniędzy czy czasu. Nie wycofuję się. Słowo dane, koniec, kropka! Nie daję także nigdy do zrozumienia jak wiele dotrzymanie obietnicy mnie kosztowało. Kiedyś na przykład wyleciałam z pracy bo zrobiłam coś (obiecałam!) co nie podobało się mojemu szefowi. Wiedziałam, że się mu nie spodoba, byłam wtedy samotną matką i nie miałam innej pracy na oku, za to widmo głodu przed oczami. Ale obiecałam i poniosłam konsekwencje. Pani dla której to zrobiłam pewnie do dziś nie wie ile to mnie kosztowało. Do białej gorączki doprowadzają mnie ludzie, którzy raz się umówiwszy próbują zmieniać warunki umowy. Między ludźmi nie pieniądze są najważniejsze ale zaufanie, rzetelność i odpowiedzialność. Mnie takie podejście do sprawy w ostatecznym rozrachunku zawsze wychodziło na dobre. Jak mnie ten szef wyrzucił to się spięłam i założyłam własną firmę.
Po ósme: jestem naiwna i wierzę w dobre ludzkie intencje. Wierzę tak głęboko, że ich brak zaskakuje mnie za każdym razem i zadziwia. Kiedyś załatwiłam sprawę nie do załatwienia, w instytucji, która z definicji nie współpracuje z szarym obywatelem. Polazłam tam i każdemu napotkanemu człowiekowi gadałam to samo: potrzebuję pani/pana pomocy. I zadziałało! Kolejne napastowane przeze mnie osoby, przekazywały mnie następnym, rozszalało się piekło, rozdzwoniły telefony, uruchomiono nawet robocze zebranie z burzą mózgów - co ze mną zrobić. A ja siedziałam cichutko, jak w oku cyklonu i powtarzałam jak zdarta płyta: potrzebuję pani/pana pomocy.
Po paru godzinach zostałam odprowadzona z pełną celebrą do drzwi - z załatwioną sprawą, urzędnicy dumni i wzruszeni, machali mi ręką na pożegnanie. Wierzyłam, że jeśli tylko będą umieli pomóc - zrobią to. I zrobili!
Po dziewiąte: żyję w straszliwym mentalnym chaosie. Nie umiem i nie chcę być poukładana. Z chaosu tego, z gonitwy myśli wszelakich, wydobywają się na światło dzienne - pomysły. Potem już tylko pozostaje je zrealizować...
Po dziesiąte: mam dar. Każdy na świat przychodzi z jakimś darem, talentem. Jedni pięknie śpiewają inni bosko gotują, jeszcze inni odkrywają i myślą ogarniają zjawiska fizyczne, zasady matematyki i tak dalej. Mój dar to szczęście do ludzi. Na swej drodze spotykam wspaniałe osoby i obdarzana jestem ich przyjaźnią. Dzięki temu nigdy nie boję się niczego, bo mam przyjaciół, którzy mnie nigdy nie zawiedli.
Po jedenaste: coś o czym mnie się wypowiadać nie wolno - cierpliwość. Dopiero się uczę a najlepszą cierpliwości nauczycielką jest natura.
Po dwunaste: poczucie humoru i potężny dystans do siebie pozwala przetrwać najgorsze kataklizmy. Polecam!

Na koniec, zacytuję słowa, które przez lata były moją medytacją.
"Nawet jeśli wydaje się, że nasze starania przez całe lata nie przynoszą żadnego rezultatu, pewnego dnia światło, które jest w dokładnej proporcji do nich, przepełni naszą duszę."

Simone Weil

Spodziewam się, że tymi wyznaniami czynionymi z przymrużeniem oka, i tak udało mi się zrazić do siebie nawet najwytrwalsze i najżyczliwsze osoby.

Dla wszystkich przygotowałam trochę zdjęć, na początek nasze zwierzątka:

Pszczółki, motylki, pajączki...

Kwiatki i roślinki wszelakie:

Przydomowe widoczki:

Takie tam detale:

Zdjęcia pieczonego ostatnio kulebiaka. System wrzucił mi zdjęcia od końca, czyli gotowy kulebiak, potem surowy. Mimo wszystko smacznego! Przepisu nie podaję bo w internecie jest ich pełno.

Pozostając w kuchennych klimatach - jabłka obrodziły! Produkuję dżem jabłkowy z czekoladą w ilościach przemysłowych.

A teraz bomba!
Bardzo lubię gdy opowieść ma puentę, gdy historia spinana jest klamrą. Bardzo to lubię...
Ostatnio taka klamra dopięła wszystkie moje opowieści jakie snułam na blogu o bojkowskiej chacie. Niedawno w Werandzie Country ukazał się artykuł o naszej bojkowskiej, autorka Green Canoe wspomniała w nim o poprzedniej mieszkance chaty - Parskewii. Dzięki temu skontaktowała się ze mną Pani, która przed laty pisała reportaż o Lutowiskach. W trakcie zbierania materiałów do niego - trafiła do naszej Paraskewii! Rozmawiała z nią, zrobiła jej zdjęcie. My Paraskewii nie poznaliśmy, wprowadziliśmy się do bojkowskiej cztery lata po jej śmierci. Nigdy nie widzieliśmy nawet na zdjęciu jak wyglądała. Wyobraźcie sobie nasze wzruszenie i radość, kiedy wreszcie mogliśmy ją zobaczyć! Dziękujemy Pani Aldono z całego serca!!!
Proszę oto Paraskewia na tle bojkowskiej chaty, miała wtedy 93 lata!

Fot. Aldona Wiśniewska, pani Paraksewja (Prakseda), Lutowiska, maj 1999.

Nie pozostaje mi już nic innego jak jeszcze raz dziękując za tyle okazanego mi serca, życzliwości i uwagi, przepraszając, jeśli przez przeoczenie, lub brak czasu nie odpowiedziałam na wszystkie listy, pozdrawiając najserdeczniej każdą czytającą te słowa osobę, pożegnać się na dłużej - najpewniej do przyszłego roku.
Życzę Wam szczęścia, miłości i pogody ducha!

...

2011-08-01T20:30:00.000+02:00

Wczoraj przed śniadaniem rozmawiałam z jednym z gości o naszych pieskach, że łagodne, spokojne, przyjazne - zastanawialiśmy się nad tym skąd się niektórym bierze decyzja zakupu "ostrego" psa. Wtedy gość powiedział słowa, które powaliły mnie prostotą: człowiek wyraża siebie tym jakiego ma psa. Idąc dalej tym tokiem wyrażamy siebie na wiele sposobów: przez to jak i gdzie żyjemy, w co się ubieramy...
Przez dwa i pół roku wyrażałam siebie również za pomocą tego bloga, był moim dziennikiem, miejscem formułowania myśli i poglądów, pokojem spotkań z ludźmi z dalekiego czasem świata. Różne to były spotkania, najczęściej miłe, inspirujące, wiele się dzięki nim nauczyłam, dowiedziałam. Byłam też obiektem ataków, nienawiści w czystej bo bezinteresownej postaci. Będąc kobietą zwyczajną, nie brałam do siebie ani nadmiernych zachwytów ani szyderstw i złośliwości. Lubiłam zasiąść do komputera i średnio raz w tygodniu napisać o tym co mnie otaczało, jak rozumiałam i odbierałam rzeczywistość. Przez te trzydzieści miesięcy mądrzyłam się, zachwycałam, chwaliłam, wątpiłam. Dziś nie jestem już tą samą osobą, która bloga pisać zaczęła. Nie mam już tej potrzeby głośnego dzielenia się radością czy smutkiem. Umiem i - wolę, przeżywać je w ciszy, wewnątrz, bez widzów.
Bardzo szanuję osoby, które tu zaglądając wielokrotnie dawały mi dowody sympatii, dlatego szczerze muszę powiedzieć, że nie wiem czy jeszcze bloga pisać będę, może tak, może nie. Nie żegnam się bo na prawdę dziś tego nie wiem. Z pewnością jednak zrobię przerwę, sama nie umiem przewidzieć jak długą.
Nie kończę z pisaniem, od czasu do czasu będę pracowała dla Werandy Country, dostałam i przyjęłam też propozycję od pewnego czasopisma gdzie - już pod pseudonimem będę publikować jakieś teksty. Tym razem nie o sobie lecz o innych.
Blog, to co się w moim życiu w związku z nim zadziewało, był niezwykłym doświadczeniem. Pasjonującą podróżą przez wirtualną przestrzeń, źródłem wielu radości i wzruszeń, namacalnym dowodem istnienia dobra w świecie realnym. Poznałam "zaocznie" dziesiątki fantastycznych osób, kilkanaście z nich miałam zaszczyt poznać osobiście i uściskać.
Dziękuję Wam kochani za tę pulsującą energię, dobre myśli i słowa, za to, że zawsze mogłam na czytelników bloga liczyć w sprawach błahych i tych naprawdę ważnych.
W naszym bieszczadzkim życiu czeka nas jeszcze dużo nowych wyzwań - najbliższe to budowa domu - właściwie domku - dla nas. Po latach mieszkania w pokoiku za kuchnią, marzenie o własnym, tylko naszym dachu nad głową ma szanse się ziścić. Kolejna drewniana chata, uratowana od śmierci zwieziona jest już na naszą działkę. Wyrównaliśmy teren pod jej budowę, załatwiamy niezbędne dokumenty. W przyszłym roku ruszamy do kolejnego boju...
Bieszczady, przygarnęły nas, parę mieszczuchów, z życzliwą pobłażliwością. Cierpliwie uczyły jak żyć w tym nowym dla nas świecie. Pokazały nam jak cieszyć się chwilą, słońcem, wiatrem i deszczem. Jak radzić sobie z problemami i własną, ludzką niedoskonałością. Nadały sens naszej pracy.
Jeśli udało mi się na tym blogu pokazać choć fragmenty tych lekcji, jeśli ktokolwiek znajdzie tu coś dla siebie, to setki godzin spędzone przy komputerze nie były tylko sztuką dla sztuki...

I co tu wybrać?

2011-07-14T17:50:00.001+02:00

W zeszłym roku myślałam, że nie da rady robić więcej, doba się nie nadmucha. Cóż... naiwność! W tym roku dowaliłam sobie jeszcze więcej obowiązków i daję radę! Tylko na bloga czasu już nie znajduję. Żałuję bardzo, bo traktuję go jak dziennik pokładowy: dzięki systematycznym wpisom zawsze mogę sprawdzić czy o tej porze roku już mi coś kwitło, kiedy rodziły się kozy, znam wszelkie szczegóły i chronologię. Blog stał się naszą pamięcią i pamiątką. Trudno, to co robię poza blogiem jest na tyle dla mnie ciekawe, że nie zrezygnuję.
Mam ze sobą duży problem - z własnej nieprzymuszonej woli biorę sobie na głowę wszystko co wydaje mi się fajne. Jestem obowiązkowa, zatem nie odpuszczam niczego, tylko staram się jak najlepiej wypełniać... Wolę mam silną - zazwyczaj daję radę. Jednak gdy patrzę na swoje życie to widzę niekończące się pasmo wyzwań i mozolnych realizacji. Niekończące się. Przeklinam chwilę w której na coś tam się zdecydowałam, bo ledwo ciągnę, i tylko gdy zakończy się jedno natychmiast pakuję się drugie.
Tak jest z wyprawą na Kilimandżaro. Mam tyle zajęć, że porządne przygotowanie do wyprawy nie wchodzi w rachubę. Umiem krytycznie patrzeć na siebie i widzę wyraźnie, że będzie ciężko. Lat mi nie ubywa. Przez blisko pół roku "trenuję" z doskoku, nieskutecznie bo niesystematycznie. Kondycji nie mam wcale, co mogłam stwierdzić ostatnio - zaczęłam biegać. Dysząc jak ryba wyrzucona na brzeg, dorabiałam się przez ostatnie tygodnie potężnych zakwasów. Psy biegają ze mną, Buba patrzy na mnie z niepokojem i nie odstępuje nawet na krok, w każdej chwili gotowa do wykonania profesjonalnej reanimacji.
Wygląda na to, że na Górę wejdę, jak zwykle uruchamiając najgłębsze pokłady wewnętrznej mocy.
Będę się jak zawsze: zmuszać, poganiać, zaciskać zęby, wściekać na siebie. Dojść dojdę. Ale ile to mnie będzie kosztować wysiłku!
Wyjścia już nie mam, wpłaciłam pierwszą ratę na wyprawę. Bezzwrotną. Jechać zatem muszę. Chcę!
Nie będę o tym myśleć na razie.

"Człowiek, który nie wierzy w siebie, gotów uwierzyć we wszystko."

Władysław Grzeszczyk

Ma to oczywiście swoje dobre strony - przeżyłam, widziałam, nauczyłam się i zrobiłam więcej niż kilka innych osób razem przez całe życie.
A tyle jeszcze rzeczy, których dotąd nie spróbowałam... Mówiłam, że to się nie kończy?

Byliśmy nie dawno w sanockim skansenie. Odbywa się tam rekonstrukcja dachu siedemnastowiecznej, drewnianej synagogi z Gwoźdźca. Więcej informacji o synagodze tutaj .
Projekt ten realizują cieśle, którzy zjechali z całego świata (nawet z Japonii), posługują się wyłącznie ręcznymi narzędziami (zero maszyn), tradycyjnymi metodami, wszystko jak przed wieloma laty. Nie mogliśmy opuścić takiej okazji!
Maciek zawarł wiele znajomości, rozmawiał, oglądał i - przysięgam! - świecił od środka z radości. To niespotykana okazja by na własne oczy zobaczyć pracę najlepszych, uczyć się od nich, poznawać nieznane dotychczas narzędzia.

Makieta:

Ciosanie bali jak przed wiekami:

Fragmenty konstrukcji:

Ręcznie ciosane kołki. Drzyjcie wampiry!

Cięcie zamków (to łączenia w drewnianych konstrukcjach) odbywa się za pomocą japońskich pił:

To narzędzie zachwyciło Maćka:

A to spodobało się mnie:

Synagoga zostanie przewieziona do Warszawy i stanie w Muzeum Historii Żydów Polskich. więcej tutaj

Na koniec fotki rynku galicyjskiego w skansenie - niedługo będzie gotowy!!!

Pragnę się pochwalić, że dostałam właśnie ostatnią partię Tosiowych, patchworkowych narzut, do kolejnego pokoju. Teraz, w pokoju mieszkają goście, nie mogę zatem wejść i porobić zdjęć w docelowym otoczeniu, nie wytrzymałam jednakowoż i wytargałam narzuty na taras - tyz piknie. Tosiu, dziękuję! Powtórzę po raz tysięczny: jesteś Wielka!
Narzuta jedna:

Druga:

I obie razem:

Kilka dni temu mieliśmy suche burze - to zjawisko często się u nas zdarza. Nie udało mi się zrobić zdjęcia przeszywającego niebo pioruna - a latały we wszystkie strony skubane - w dół, z prawa w lewo i z lewa na prawo, jednak światło i kolory nieba były tak niesamowite, wręcz nierealne, że mimo mizernej jakości fotek pokazuję:

Maciek od kilku tygodni stawia drewniany dom dla naszej znajomej, nie ma go zatem po całych dniach, wieczorami z doskoku obrabia drewno na zimę z czynną pomocą niezastąpionych pracownic:

A to robią pieski gdy nie pracują, odpoczywają:

Pozują - kolejna fotka z cyklu "oczy szeroko zamknięte":

I uśmiechają się:

Dzisiaj ukazała się książka "Miastowi. Slow food i aronia losu", Anna Kamińska rozmawia w niej z byłymi miastowymi, między innymi z nami. Wywiad z autorką książki odbył się jakieś dwa lata temu, potem na amen zapomnieliśmy o sprawie, a tu - proszę: nawet w Merlinie książkę mają, a tam widzę na okładce - moje zdjęcie!. Co jest w środku - nie wiemy, nie pamiętamy nawet co przed laty gadaliśmy do miłej pani. Zamówiłam sobie, jak przyślą to się dowiem.

Za dwa tygodnie ukaże się kolejny numer Werandy Country z materiałem o naszej bojkowskiej chacie. Zdjęcia zrobił Michał Mrowiec, stylizowała i tekst napisała Green Canoe. W tym samym numerze polecam również artykuł o łemkowskiej biżuterii - krywulkach, zdjęcia są autorstwa Karoliny Migurskiej, tekst - mój.

Tyle jeszcze różnych fajnych rzeczy się dzieje, trwają i odchodzą. Nie mam czasu by o nich napisać. Może zimą jak wrócę z Kilimandżaro? O ile nie wymyślę sobie czegoś kolejnego...

Jeszcze słówko do Smoczycy - popatrz kochana - róża od Ciebie już kwitnie!!!!

Co ja się dziś uszarpałam z bloggerem! Jest coraz gorzej, czy ktoś nad tym panuje?

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i wakacyjnie!

Z przyrodą na Ty

2011-06-23T22:55:00.000+02:00

Nie wdając się w szczegóły, które zabrałyby masę miejsca na tym blogu, powiem tylko, że żyję z przekonaniem o sprawczej sile myśli. Naukowcy dawno dowiedli, że myśl tworzy rodzaj fal o różnych częstotliwościach. Jeśli dzięki podobnym falom działa radio czy telefon to nasze myśli też mogą dochodzić do odbiorcy, a odebrałam ostatnio tyle ciepłych, serdecznych przekazów, że mogę siebie nazwać szczęściarą! Dziękuję kochani za każde słowo pod poprzednim postem! Niech dobre myśli wracają do Was zawsze wtedy gdy będą potrzebne! Nie spodziewałam się tylu życzeń, wierszy, cytatów i tak potężnej dawki poparcia, wrażliwości, pozytywnej energii. Dziękuję! Dziękujemy oboje!
Jednak wszystko ma swój kres i niemal zaraz po ślubie trzeba było wrócić do pracy. Dzisiaj, już wieczór, goście siedzą przy ognisku a ja załapawszy jakiegoś bakcyla wolałam zostać w domu. Posprzątane po kolacji, no to usiadłam i dziękuję jak umiem - postem.
Pokażę dzisiaj trochę zdjęć przydomowej fauny i flory bo tylko takie zdjęcia, nie oddalając się zanadto, mogłam dzisiaj zrobić.
Na początek powód mojej ogromnej radości: po sześciu latach walki uporczywej, zniechęceń i rozpaczy, mogę powiedzieć, że rośnie! Nareszcie mi rośnie! I kwitnie!
Ludzie, jak ja się natyrałam przez te lata, nasadziłam a potem wyrywałam uschnięte, zmarniałe, zmarznięte. Ile ja sobie głowę nałamałam jak to zrobić by mi rosło cokolwiek oprócz chwastów! Wokół domu nie mamy wcale ziemi tylko czystą glinę, to tak jakby rośliny sadzić w puste doniczki. Na przywiezienie i rozsypanie ziemi zwyczajnie nie było nas stać. Mamy jeden taki kawałek na którym po pięciu latach dopiero zaczęła rosnąć trawa (wysiewana co roku) a i tak brzydka jest jeszcze.
Tej wiosny się zawzięłam, przerzuciliśmy z Maćkiem dwie tony gnoju. Pod koniec tej akcji "gnój" tak zobojętnieliśmy na jego upojny zapach i właściwości, że spokojnie moglibyśmy przysiadać na nim z kanapką na ten przykład. Oprócz gnoju przywiózł mi Maciek ziemi spod starej chaty, którą przenosił i jeszcze trociny i popiół drzewny i - trochę ziemi kupionej. Kopaliśmy ogromne doły - jak potężne donice i sypałam to wszystko, sadziłam a potem - bo wiosna sucha była podlewałam, podlewałam, podlewałam... Żeby skończyć z chwastami na wyrywanie których czasu latem nie mam wykupiłam wszystkie bieszczadzkie zasoby czarnej agrowłókniny. A na to wszystko jeszcze żwirek lub kora.
Ogródek ziołowy mam w ogromnej drewnianej donicy:

Sałata i koper:

Dynie:

Cukinie:

A tak wygląda okolica domu, już nie pustynia!

Wiem, że nie wygląda to imponująco zwłaszcza w porównaniu z innymi domami ale i tak mam poczucie sukcesu...
Po dwóch latach tłumaczenia Maćkowi, że dzikie róże to piękny krzak, przestał włączać je w pastwisko dla kóz, dzięki temu w tym roku odżyły!

Największą radość czuję patrząc na schodki prowadzące do domu. Kilka lat nic nie udawało się zrobić a w tym roku - buchnęło kwieciem:

Ziściły się też moje marzenia o kwietnej łące. teren mamy ogromny - aż się prosił o łąkę właśnie. Jednak wszelki chwastowy badziew przerastał i wyglądało to paskudnie. Kilka lat systematycznego koszenia, dosiewania, nawożenia i gdy patrzę w stronę bojkowskiej chaty to mam łąkę!

W zielone okoliczności na każdym kroku wdziera się przyroda ożywiona w postaci naszych piesków:

Ropuszek:

I ptaszków:

Ptaszki czują się bezpieczne bo Bury śpi:

No to się nawklejałam tych zdjęć.
A na koniec - mamy już grzyby!

Dziękuję za cierpliwość i dobrej nocy życzę!

Po dziesięciu wspólnych latach...

2011-06-17T20:53:00.002+02:00

wzięliśmy ślub.

Świadkami były nasze dzieci.

Byli z nami nasi przyjaciele.

Atmosfera była swobodna.

Stół był kolorowy.

Dom i jego otoczenie tonęły w kwiatach.

Pogoda była piękna. Po kilku godzinach skryliśmy się w cieniu.

Wieczorem, było ognisko.

Gdy pieski się nudziły...

Zawsze znalazł się ktoś, kto brał je na spacer.

Mój mąż.

Co chwilę dzwonił z daleka ktoś, kto o nas pamiętał. Dziękujemy kochani!!!!

"Kiedy dzieci były małe, dawałem im patyki i kazałem łamać. Robiły to bez trudu. Potem mówiłem aby związały wszystkie razem i teraz spróbowały złamać - to było niemożliwe. Taka wiązka to rodzina."

cytat z filmu "Prosta historia"

Dziękujemy WSZYSTKIM za życzenia, telefony, maile, przesłane pocztą kwiatową wiązanki, prezenty, za Waszą pamięć, przyjaźń i serce! Za Waszą z nami w tej chwili obecność.

Dominikowi dziękujemy za zdjęcia :)

Dziękuję moim szczecińskim przyjaciółkom, które znając mnie jak nikt na świecie, przysłały mi sukienkę - bo obawiały się, że sama o tym nie pomyślę. I miały rację... nie pomyślałam.

Na koniec zdjęcia ukwieconych bieszczadzkich łąk. Specjalnie nie zmniejszałam ich jak zwykle - jeśli ktoś chciałby mieć któreś z nich na przykład na pulpicie - proszę brać.

Jeszcze trzy słowa do pani Ani ze Szczecina: dziękuję, dziękuję, dziękuję!

Pozdrawiam serdecznie!

P.S.

Wpadłam na chwilę bo chciałam dołożyć piosenkę jaką zaśpiewał nam nieodżałowany Marek Grechuta - wklejam link poniżej, (mam nadzieję, ze się uda). Jednak przy tylu serdecznościach i życzeniach pragnę przy okazji najmocniej za wszystkie podziękować! Jestem bardzo wzruszona - dziękuję!!!

Życie na zielono

2011-06-06T14:36:00.000+02:00

Przyszło do nas prawdziwe lato! Buchnęło zielenią tak, że Maciek nie nadąża kosić. Zmienność pór roku, to jest ta część naszej codzienności, którą cenię sobie najbardziej. Wszystko ma swój czas i miejsce, jest nieuchronne i paradoksalnie niezmienne. Po miesiącach oczekiwania życie wybucha jak supernowa, cieszy się słońcem, ciepłem, by jesienią zamrzeć i czekać. Bardzo te moje rozważania odkrywcze nieprawdaż? Wybaczcie.
Najbardziej żywotna z żywotnych jest wierzba. Działkę przed laty zastaliśmy zawierzbioną na potęgę, stały w kilku szeregach jako pozostałość po dawnych ogrodzeniach. Wierzbowego kija można wetknąć w ziemię i za chwilę jak tylko dostanie trochę wilgoci - zakwita drobnymi listkami. Fakt ten postrzegałam do niedawna jako utrapienie bo wierzba jak ma kilka lat to jej gałęzie są bardzo kruche, byle wiatr - a tych u nas nie brakuje, i ganiam po łące zbierając połamane gałęzie. A zbierać trzeba, bo zostawione, szybko stają się drzewami. Zakorzeniają się błyskawicznie i wyrywanie ich potem to ciężka dla mnie praca. Żywotność wierzby nie ma sobie równych - kiedyś znajomy z wierzbowych desek zrobił półkę - i co? puściła młode listki! Wierzba rosnąca u nas, oprócz urody nie posiada żadnych innych pożytecznych przeznaczeń, do pieca się nie nadaje bo za mało kaloryczna i nie daje ciepła, na meble - również nie bardzo jak widać. Ostatnio Maciek ściął suchą i wydawało się martwą wierzbę. Pocięte klocki puściły listki!

Zaczęły też kwitnąć roślinki, które wiosną tak pracowicie sadziłam:

Wracając do wierzby, przed domem zostawiliśmy jedną, piękną i dużą. Kiedy przychodzi upał, jej gęste listki są świetnym schronieniem przed słońcem:

Idealnie przed upałami chroni bojkowska chata, na zewnątrz stojące, parne powietrze a w środku miły chłodek. Drewniane domy tak mają. Skryłam się więc i porobiłam zdjęcia widoków z okien bojkowskiej:

Chciałam zrobić piękne zdjęcie pieskom. Buba to profesjonalistka, modeling ma we krwi. Beza jednak z pozowaniem ma zasadniczy kłopot, jest wyłącznie "moja" i zdecydowanie nieszczęśliwa, gdy nie ma kontaktu wzrokowego ze mną. Kiedy zatem patrzę w obiektyw aparatu a nie na nią, zamyka oczy by przeczekać ten ciężki czas. No i na zdjęciach tak to wygląda:

Udało mi się zrobić zdjęcie "Beza zamyślona", o czym myślała? oczywiście o jedzeniu!

Na koniec pimpek sąsiadów, uchwycony na spacerze, oczywiście w cieniu.

Pozdrawiam wszystkich grzecznie i serdecznie!

Miętowo, tiramisu i bieszczadzkie rodeo

2011-06-01T22:39:00.002+02:00

Pewnie znajdą się ludzie, którzy mięty nie lubią. Świat jest pełen różnorodności.
Dla mnie czas, kiedy bieszczadzkie łąki zaczynają pachnąć miętą to ten ulubiony. Mięty mamy dostatek, po kokardkę, zwana tutaj jest "krowią miętą" bo ponoć jak się krowa przeje to wcina ją, i po kłopocie. Sprawdziłam, że na ludzi też działa.
Wybrałam się niedawno na miętowe żniwa a potem zrobiłam syrop, zainspirowana przepisem Bei.

Miętę wtykam do wszystkiego: do napojów, sosów, jesienią robię sok jabłkowy i jabłka z miętą.

A znacie przepis na tiramisu, które się robi w 15 minut?
Dokładnie z zegarkiem w ręku 15 minut pracy.
Potrzebne:
2 paczki biszkoptów
12 dkg cukru pudru
2 opakowania serka Mascarpone (50 dkg)
5 żółtek
cukier waniliowy
kakao
gorzka czekolada
4 łyżeczki kawy rozpuszczalnej
1 łyżka amaretto

Ubijamy żółtka z cukrem pudrem i waniliowym, potem dodajemy po łyżce serka. Masa gotowa.
W półtorej szklanki mocnej kawy z amaretto, maczamy biszkopty i układamy w formie, potem nakładamy masę i znów warstwę biszkoptów i znów masę. Posypujemy łyżeczką kakao i startą czekoladą. Gotowe! Teraz musi postać w lodówce co najmniej 2 godziny.

Dzisiaj słodko i pachnąco bo tak mogę wyrazić swą radość, że jeszcze żyjemy.
Rano zobaczyłam przed domem stado koni, które z upodobaniem deptały po moich roślinach. Jeden z sąsiadów lubi mieć konie ale nie lubi o nie dbać - to się wałęsają po wsi. Wygoniłyśmy z pieskami szkodniki za bramę gdy nagle jeden z koni zaatakował Bezę. Próbowałam odwrócić jego uwagę ( nie pytajcie mnie co w tym celu robiłam) i udało się - pogonił na mnie! To zdecydowanie nie była pora by udawać bohaterkę: rzuciłam psom komendę spadamy! ( no, brzmiało to może nieco dosadniej) i pędem rzuciłyśmy się do domu, a za nami całe stado. W ostatniej chwili dopadłyśmy do drzwi. Mam nadzieję, że konie nie zagustują w ekscytującej rozrywce i nie pojawią się jutro rano na ripleya.
Ten sam sąsiad jakiś czas temu, alarmowany przez inną sąsiadkę, że pod jej domem leży jego koń i wygląda na chorego - zjawił się po dwóch dniach dopiero, gdy zagroziła, że wezwie na jego koszt weterynarza. Miłośnik koni taki.
Kilka dni temu przeganiałyśmy dla odmiany krowy. Jedna z nich stała bez ruchu nie reagując na nic, machałam kijaszkiem, darłam się - no nic do niej nie docierało, zawiesiła się. Dopiero po chwili zauważyłam, że się skubana przegląda w oknie drewutni!
Uratowana Beza:

Na koniec prawdziwym miłośnikom zwierząt chcę polecić książkę Dean'a Koontz'a, którą wciągnęłam nosem w jeden wieczór: "Wielkie Małe Życie. Wspomnienia o radosnym psie". Opowieść o mądrej, pięknej goldence, która odmieniła życie człowieka. Dostaliśmy tę książkę od naszych gości z komentarzem, że jest ona o naszej Bubie, i faktycznie czytając, miałam wrażenie, że na kartach tej książki zawarte jest wszystko co o naszej pannie mogłabym powiedzieć, tylko nie potrafiłabym tego tak pięknie ująć. Chętnie przepisałabym tu całą książkę od deski do deski ale się powstrzymam i zacytuję tylko takie słowa:
" Było jej wszystkiego jakieś trzydzieści kilo, czasem nazywałem ją Małą, żyła mniej niż dwanaście lat. W tym wielkim świecie była czymś maleńkim, ale pod wszystkimi ważnymi względami, a należy do nich także jej wpływ na tych, którzy ją kochali, jej życie było wielkie.
W każdym małym życiu można dostrzec wielką prawdę i piękno, i przebłysk całości wszechświata. Jeśli pozwolimy się uwieść urodzie tego co zwykłe, wszystko się stanie dla nas nadzwyczajne."

Kilka zdjęć bojkowskiej chaty:

Miłej nocy życzę!

Na chwilę

2011-05-22T22:18:00.000+02:00

Po długim okresie suszy, odwiedzają nas majowe burze. Pada krótko ale intensywnie. Zawsze myślałam, że mokra Buba pachnie nieprzyjemnie, dziś wiem, że to są wyszukane perfumy przy zapachu jaki roztacza mokra Beza. Dławimy się bo piesek schnie długo, potem znów deszcz pada - Beza moknie i znów cudowny aromat pozbawia nas tchu. Ułożyłam panienkę pod otwartym oknem - niech się wietrzy a sama uciekłam w najdalszy kąt, w którym stoi komputer.
Wróciłam na chwilkę bo wiele osób prosi o zdjęcia i wieści. Trudny to czas dla mnie, ciężka choroba osoby najbliższej sprawia, że żyję jak automat. Życie jednak nie czeka na szczęśliwe rozwiązania, toczy się swym rytmem, chwilami zawrotnym i - całe szczęście, bo mało mam czasu na rozmyślania o czymś na co nie mam wpływu.
Tydzień temu mieliśmy weekend werandowy. Gościliśmy ekipę Werandy Country: Asię, która znana jest z bloga Green Canoe, Patrycję i Michała, który robi zdjęcia przepiękne. Z Michałem przygotowaliśmy sesje zdjęciowe w dwóch miejscach w Bieszczadach, był to mój debiut i wziąwszy pod uwagę smutne osobiste okoliczności - tylko dzięki serdeczności Michała i Patrycji, ich pomocy i właściwym słowom jakie znaleźli by dodać mi otuchy - mogłam się skupić na pracy i wykonać ją najlepiej jak umiałam. Zdjęcia wyszły wspaniale. Nic więcej nie powiem bo nie do mnie należy ocena. Asia wraz z Michałem zrobili sesję w bojkowskiej chacie - widziałam zdjęcia - są zachwycające! Materiał o bojkowskiej ma się ukazać w sierpniowym wydaniu czasopisma. Spędziliśmy ze sobą kilka pracowitych dni, bardzo miłych bo ze wspaniałymi ludźmi. Ponieważ zaglądają tu również czytelnicy Green Canoe to zdradzę, że Asia na żywo ma jeszcze więcej energii niż można by to wywnioskować z lektury bloga, jest kobietą wszechstronnie uzdolnioną, piękną i ekonomiczną - po zmierzchu można nie zapalać lamp - Asia świeci wewnętrznym światłem! Dziękuję całej trójce za przemiłą atmosferę, za wyrozumiałość, dobrą energię i wspólną pracę. Cieszę się, że dane mi było spotkać się z Wami!
Nie śmiałam przy Mistrzu robić zdjęć, pokażę tylko jedno, pstryknięte gdy wyjeżdżaliśmy już wieczorem z jednego z "opracowywanych" miejsc:

Kiedy ja szwendałam się po Bieszczadach, gośćmi zajmował się Maciek i robił to świetnie - wszyscy byli zadowoleni, nakarmieni, uchachani i...zapędzeni do pracy.

Dodam tylko że oprócz dojenia kóz do wyboru było rozrzucanie gnoju. Nie wiedzieć czemu doić chcieli wszyscy!

Piękno Bieszczadów jest lekiem na każdą okoliczność. Nie ma dnia bym nie gratulowała sobie samej, decyzji zamieszkania tutaj. Zapach ziemi po majowych deszczach, bujna, soczysta zieleń łąk i lasów, wypełniające płuca powietrze, cisza i to coś, czego nigdy nie poważę się nazywać. Często wyobrażam sobie te ludne niegdyś wsie, o których dawnym istnieniu świadczą jedynie owocowe drzewa na dzisiejszym odludziu. Widać to najlepiej właśnie teraz w maju, gdy kwitną.
Dzikie jabłonie u stóp Otrytu:

Jestem zachwycona malowniczością tych stron. Lutowiska uważam za najpiękniejszą wieś na świecie.
Znalazłam w internecie informację o konkursie fotograficznym sprzed kilku lat, na temat: „Wyjątkowa atrakcja turystyczna regionu”. Pierwszą nagrodę zdobył pan Roman Lipiński zdjęciem „Wschód słońca nad Lutowiskami”. Popatrzcie - tak wygląda moja wieś o poranku:

A tak wygląda zachód słońca przed naszym domem - zdjęcia moje:

I bojkowska zza kwitnącego kwiecia.

Cała okolica pachnie teraz kwiatami czeremchy. Sprawdziłam, że czuć je z odległości pięćdziesięciu metrów!

Widok zrelaksowanej Buby działa jak prozac:

Kochani, pozdrawiam wszystkich i nie wiedząc, kiedy znów będę mogła wrócić tutaj, życzę awansem dużo słońca i pogody!

Majowo

2011-05-08T17:11:00.000+02:00

Usiadłam przed komputerem bo postanowiłam napisać posta przed - może - dość długą przerwą. A że nie dzieje się nic specjalnego, mimo, że dzieje się zwykła nasza codzienność, posłużę się niedawno przeczytanym cytatem:
"Kiedy wszyscy uwolnią się od myślenia, że muszą robić to czy tamto, że posiadają takie czy inne przeznaczenie i zaczną po prostu być, żyjąc wyłącznie chwilą, znajdą większe szczęście i większą wolność niż ta, którą znali do tej pory i pozwolą sobie zanurzyć się w życiu i doznać go tak, jak ono powinno być doznane.
Taki jest twój cel - być".

JZ Knight - Ramtha

Do zobaczenia!

Na kamieniu

2011-05-01T15:54:00.000+02:00

Sezon napoczęty! Majówka w toku, od tej pory aż do późnej jesieni kombinować będę każdego dnia w co ręce włożyć w pierwszej kolejności. Bo jest jeszcze druga i trzecia... kolejność ta.
Święta Wielkanocne przeszły na samych przyjemnościach. Na ten przykład poszliśmy sobie w góry, szlakiem na Dwernik Kamień. Cudowne to miejsce - nigdy wcześniej tam nie byłam - odwiedzać będę jeszcze nie raz. Znajduje się poza granicami Parku Narodowego, niestety idzie się na szczyt wzdłuż wycinki drzew. Jednak widoki wszystko rekompensują. Zabrałam ze sobą aparat i pokazuję. Jak zwykle zaznaczając, że zdjęcia nie oddają...

Dotychczas w Bieszczadach mieliśmy suszę, właśnie teraz pada pierwszy wiosenny deszcz, w oddali grzmi i błyska. Cieszę się bo teraz mam pewność, że moje roślinki przeżyją. Podlewanie zajmowało mi dwie godziny codziennie.
Trochę roślinkowo, tarasowych obrazków i znikam w kuchni.

Miłego wypoczynku życzę wszystkim odwiedzającym!

Pozory mylą

2011-04-21T19:31:00.001+02:00

Kilka dni temu jeden z naszych gości powiedział, że w następnym wcieleniu chciałby być którymś z naszych zwierzątek. Niby, że tak dobrze mają. Nic bardziej mylnego!
Pokażę tu oto, jak zapędzone do wiosennych prac zwierzaki pracują.
Nie ma lekko!
Bury pilnuje domu:

Liczy drewno do kominka:

Ładnie wygląda:

Buba także pilnuje domu, dzięki temu mamy najlepiej upilnowany dom na świecie:

Pilnuje przyczepy z ziemią na grządki:

Pilnuje też misiów by się nie rozbiegły:

Zakłada grządki:

Beza, jak widać powyżej, pilnuje Buby czy dobrze zakłada grządki. Ponadto pilnuje łopaty:

W trudzie i znoju czeka aż roślinki wyrosną:

Kozy! Te dopiero zasuwają! Pilnowanie trawy to orka!

Myślę, że po tym poście nie znajdzie się już nikt, kto chciałby się z naszymi zwierzątkami zamienić.

Kochani - dostałam od Was wiele ciepłych, wspaniałych życzeń świątecznych. Dziękuję!
Życzę wszystkim, by święta te były spokojne, pełne uśmiechu i miłości!

Świątecznie

2011-04-16T09:13:00.000+02:00

Zawsze marzyłam o domu. Takim prawdziwym, z ogrodem, tarasem, salonem i jadalnią. Przez ponad połowę swego życia mieszkałam w blokowych klitkach i każdą wolną chwilę spędzałam na spacerach po szczecińskich dzielnicach Pogodno i Głębokie, z zachwytem gapiąc się na piękne poniemieckie wille, otoczone dużymi, pełnymi zieleni i starych drzew ogrodami. Jak głodny pies śliniłam się przed najpiękniejszymi z nich, wyobrażając sobie jak szczęśliwi muszą być ludzie, którym dane jest życie w tych domach. Łaziłam i gapiłam się tak lata całe, znałam wszystkie te domy, w myślach chodziłam po nich, urządzałam, siedziałam przed nimi w wiklinowych fotelach i popijałam herbatę przy zachodzącym słońcu. Mijały lata, na spacery te chodziłam już z synem i ... chodziłabym tak dalej, pewnie i z wnukami, gdybym wreszcie do marzeń nie dorzuciła działania.
Mieszkając w domu piękniejszym niż te z dawnych marzeń, mam za sobą długie lata pracy, ciężkiej nie da się ukryć. Lecz praca, która daje efekty jest radością.

Od sześciu lat nie miałam świąt. Był to czas jeszcze bardziej intensywnej pracy niż na co dzień. Przygotowywałam długimi godzinami kolejne, świąteczne potrawy i tylko z kuchni mogłam popatrzeć na świętujących, wypoczywających ludzi. Nadchodzące święta postanowiliśmy spędzić sami. Pocieszyć się chwilę domem, prywatnością, wyspać się do woli. Będziemy ze sobą, będzie czas by pogadać, pośmiać się, pomilczeć, posłuchać jak trawa rośnie, omówić bez pośpiechu szykującą się w naszym życiu zmianę, podzwonić po najbliższych i powiedzieć im o tym... Ponieważ rodzina, przyjaciele, serdeczni znajomi, nasi ukochani goście to grubo ponad setka ludzi, zanosi się na to, że ucho mi uschnie. Po tylu latach intensywnej pracy bez wytchnienia, potrzebujemy - by złapać równowagę, tych kilku dni przerwy.

Zanim się zaszyję w ciepełku domowym, pragnę wszystkim zaglądającym tutaj życzyć radości z pracy, wymarzonych jej efektów i miłości!

Potęga miłości

2011-04-11T23:13:00.000+02:00

Widzicie tę chudzinkę na zdjęciu powyżej?
Oto bezimienny biedulek, który od kilku dni rozkrwawia moje serce.
To najwierniejszy z wielbicieli naszej Bezy. Waga niepełny kilogram.
Od kilku dni przez Bieszczady przetaczają się bezlitosne żywioły. Porywiste wiatry, gradobicia, temperatura spadła poniżej zera a ta psia drobinka, czwartą dobę koczuje pod kuchennymi drzwiami, dygocząc z zimna (trzęsie nim bez przerwy od pyszczka po ogonek), i zagląda tęsknie do środka w nadziei ujrzenia swej bogdanki. W kuchni spędzam dużo czasu - i patrzę na tę dygoczącą psią biedę, na ogrom poświęcenia i miłości w tak nikczemnej postaci. Z trudem sobie radzę z tym. Położyłam mu nawet kocyk by nie leżał na kamieniach bo ziąb straszliwy, płakać mi się nad nim chce! Wczoraj pojechałam z pieskami do sklepu i mało mnie ten lilipuci Romeo nie wpędził w zawał bo biegł obok samochodu, chudymi łapkami przebierając z wysiłkiem by nadążyć, cały czas wpatrując się w szybę, za którą widział Bezowy pyszczek. Drżałam by nie wpadł pod jakiś samochód. Pod sklepem rozpytywałam ludzi czyj on, ktoś obiecał, ze psinkę do domu odprowadzi, cóż z tego - kilka minut po powrocie do domu zobaczyłam, zakochanego biedulka z powrotem pod drzwiami. Trząsł się jeszcze bardziej!
Ogromu tragedii dopełnia fakt, że jego miłość jest nieodwzajemniona. Beza ma go w nosie.
Serce mi się ściska, nerwowa się staję, bo za kuchenną szybą, upapraną małym noskiem widzę pełne miłości i nadziei, psie oczy. Kiedykolwiek spojrzę w tę stronę on tam jest!
Krótkie chwile szczęścia to spacery naszych panienek. Roztelepany z emocji, biega jakby był uwiązany na gumce - za obiektem swych potężnych, wulkanicznych uczuć.
Ta psia odrobina potęgą swego umartwienia w imię niespełnionej miłości, budzi we mnie szacunek. Jednak jeśli nie przejdzie mu szybko to się wykończę!

Beza łamaczka psich serc:

Na osłodę dramatyzmu tego posta - gang Gamoni:

Pozdrawiam serdecznie!

:)))))

2011-04-05T10:17:00.000+02:00

Dziś się będę chwalić. Uprzedzam z góry, bo jak ktoś tego nie lubi to ma szansę - przerwie czytanie.
Na początek - Maciek!
Kiedyś pisałam, jak wymyślaliśmy bieszczadzkie życie - zapytałam wtedy Maćka: a dom wybudujesz? Odpowiedział: wybuduję! Przyjęłam do wiadomości i przestałam się tym kłopotać - przecież obiecał... Dla Maćka kłopoty zaczęły się dopiero w tym momencie no bo domu nigdy nie stawiał, zwłaszcza drewnianego. W ogóle o drewnie wiedział tyle co nic.Obłożył się literaturą, szperał w internecie, czytał czasopismo Murator. Z tego właśnie Muratora nauczył się najwięcej, dom postawił, potem wyremontował własnymi rączkami bojkowską chatę. Samo to jest powodem do wielkiej dumy! Ale to nie wszystko. Miesiąc temu odwiedziła nas ekipa z Muratora właśnie, by zrobić artykuł o naszych chatach!!!! Role się odmieniły - to Maciek robił za fachowca, który dzieli się swoją wiedzą.
Dotychczas we wszelkich fotograficznych sesjach do czasopism wykonywanych u nas, głównym tematem była aranżacja domowej przestrzeni, dizajny i pizdrygałki czyli to co z upodobaniem wykonuję ja. Tym razem to Maciek był głównym bohaterem i jak uwielbiam się wtrącać do wszystkiego, za twarz się chwytałam by nie gadać, z boku się trzymałam. Pękałam z dumy! A Maciek opowiadał o swojej pracy, dzielił się swymi pomysłami, z roli ucznia przeskoczył na Mistrza!
Efekt tego spotkania znajdzie się w najnowszym wydaniu Muratora za dwa tygodnie będzie w kioskach!
Maciek to zdolny, pracowity facet. Jak dodam, że skromny jest, zawsze uśmiechnięty, obdarzony nieludzką cierpliwością, spokojem i poczuciem humoru to wyjdzie, że chwalić mam się czym! I wytrzymuje ze mną bez skargi już dziesięć lat...

Pozostając w temacie medialnym - jakiś czas temu dostałam propozycję współpracy z kolejnym ulubionym pismem: Werandą Country. Nieco mnie to zaskoczyło bo nigdy nie myślałam o takiej pracy, ale po namyśle przystałam na to. Na początek przygotuję stylizacje i napiszę teksty o dwóch pięknych, wiejskich domach, które do sesji zaproponowałam. Propozycje zostały przyjęte, zatem - zaczynam! Kciuki się przydadzą bym nie dała plamy...

U Kakachny wygrałam piękny, przepiękny wielkanocny wianek! No to się chwalę. Tak bardzo wianek mi się podoba, że urządziłam mu sesję przy okazji ucząc się fotografować przy różnych ustawieniach w moim aparacie. Efekt poniżej. Pani Małgosiu - nauczycielko kochana - narobiłam dużo błędów? Wdzięczna będę za uwagi.
Kasiu - dziękuję!

Chwalę się również naszą piwniczką, bo wejście i drzwi już skończone, czekamy tylko aż wyrośnie posiana przed nią trawka.

Intensywnie pracujemy nad otoczeniem bojkowskiej. Sprzątamy, Maciek za chatą robi dziki murek, ja zamówiłam roślinki i sadzę. Do tej pory wokół chaty rosły pokrzywy. Jak to wszystko się przyjmie i rozrośnie - powinno być ładnie. Więc się chwalę, że okiełznuję zieleń i kwiecie wokół domów. Dotychczas wszystko sadziłam bez pojęcia, na szybko i rezultaty były opłakane. W tym roku przemyślałam temat i przykładam się porządnie. Myślę, że będzie lepiej. Nie pokazuję bo za wcześnie, jeszcze jestem w trakcie. Nasza ziemia to pastwisko VI klasy, sama glina, z której można lepić garnki. Aby coś wyrosło trzeba wykopać wielką dziurę w tej glinie, nasypać trocin, nawozu, prawdziwej ziemi - wczoraj Maciek przywiózł mi prawie dwie tony krowiego i końskiego za przeproszeniem łajna. Dziewczynki obecnością gównianej góry jaka niespodziewanie na podwórku wyrosła są zachwycone, pięknie pachną, cudnie pachnie przyczepka, Maciek roztacza upojne wonie, ja - takoż. Jak powtykam tę aromatyczną górę pod roślinki, to odpadną mi rączki jak nic! Ale może coś wyrośnie?

Chwalę się również naszymi kózkami bo cudne są i zabawne. Obserwacja jak te kochane głupaki brykają radośnie to czysta przyjemność. Oczywiście gang Gamoni jest naszym ulubionym.

Dość tego! Ile można się chwalić. Pozdrawiam serdecznie!

Młodociane gangi w Bieszczadach

2011-03-28T11:21:00.001+02:00

Ten mrożący krew z żyłach tytuł ma swe uzasadnienie choć nie znaczy on, że w Bieszczadach na wzór dawnych tołchajów grasują na traktach okrutni ludzie. Zakres działania gangów ma skalę makro i dotyczy tylko naszego podwórka.
Ale od początku.
Nasza Śnieżynka nareszcie urodziła! Maciek na poród się załapał i dwukrotnie z koziarni dobiegały okrzyki radości. Ponieważ Śniezynka jak sama nazwa wskazuje jest bielutka jak śnieg a ojciec nienarodzonych był rasy alpejskiej czyli brązowy, spodziewaliśmy się łaciatych kózek. Jednak prawo Mendla zadziałało po swojemu i pierwszy urodził się koziołek biały jak matka a następnie mała kózka koloru... Buby!!!
Mamy więc kozią Bubę i Bezę, czyli kopytne biszkopty.

Trzy matki z młodymi tego jeszcze u nas nie było.
Od początku zaznaczyły się różnice w temperamencie i życiowej przebojowości. Jedno z dzieci Mańki korzystając z chwilowego osłabienia porodem, wydoiło Śnieżynkę prawie do cna! Toż to rozbój na prostej drodze! "Alpejskie dzieci" większe od biszkoptów dwukrotnie "napadają" na młodsze bodąc je gołymi jeszcze czółkami. Bo nie można nazwać różkami tego co im się na łebkach wykluwa. Bandziorstwo się szerzy! Mamy zatem trzy gangi - Gang Ramony:

Te są najstarsze i najbardziej wojownicze.
Gang Mańki:

Oraz kilkudniowy Gang Gamoni czyli dzieci Śnieżynki:

Kozy są byle jakimi matkami. Mańka i Ramona potrafią walczyć z własnymi dziećmi o smakołyki, odpychają je tylną nogą od wymion, dlatego ze wzruszeniem obserwujemy jak cudowną matką okazała się nasza Śnieżynka! Jest czuła, opiekuńcza i karmi na okrągło:

Często tworząc swoistą, kozią grupę Laokoona:

W biszkoptowych maluchach zakochały się bez pamięci nasze pieski:

Psia Beza jest zawsze tuż obok koziej Bezy:

Nie będę zaprzeczać, że nam też odbiło. Oto dumny Maciek:

Odbicie dotyczy również niżej podpisanej. Fioła mam i nie wstydzę się tego...

Żeby nie było, że stronnicza jestem i same biszkopty pokazuję, oto najgroźniejsza bandziorka, córka Ramony:

W Dwerniczku, w dolinie Sanu jest rezerwat śnieżycy, jednak by podziwiać ten piękny, wiosenny kwiat nie muszę opuszczać okolic domu, oto nasza prywatna śnieżyca:

Pokazały się również inne kwiatki!

Same dobre rzeczy się dzieją! Znalazłam we wsi Panią, która piecze pyszny domowy chleb! Ja sama do pieczenia chleba jakoś przekonać się nie potrafię, raz upiekłam na zakwasie, który dostałam od naszego przemiłego gościa ale żeby tak na okrągło... no nie, doba ma tyle godzin co ma i zdecydowanie nie uradziłabym. Cieszę się zatem jak dziecko, bo chlebek wspaniały, pachnący a wygląda tak pięknie, ze zrobiłam mu sesję:

Świeży domowy chlebek z kropelką dyniowego dżemu...

Nie do końca wierząc we własne szczęście z radością donoszę, że do pomocy w kuchni zgłosiła się do mnie Pani słynąca ze swych kulinarnych umiejętności!!! Po cichu obawiałam się, że prowadząc dwa domy zarobię się na efektowną śmierć. Wygląda na to, że jeszcze pożyję.

Pozdrawiam zatem wszystkich z radością i nadzieją na lepsze jutro!!!

Portretowo

2011-03-23T14:00:00.000+01:00

Właściwie post ten powinien mieć tytuł "Nie wychodząc z kuchni..."
No bo prawie z niej nie wychodzę. Każdy dzień mego bieszczadzkiego życia w kuchni się zaczyna i kończy się w niej. Goście jeść muszą a nakarmienie tylu osób to godziny spędzane na myciu, obieraniu, krojeniu, doprawianiu, gotowaniu, podawaniu i znów myciu...
Jednak myliłby się ten, kto nazwałby moje życie nudnym i pozbawionym wrażeń. Ja z pewnością tak nie powiem. Nie wychodząc z kuchni, jestem poddawana codziennie wielkiej dawce niespodzianek, miłych spotkań, niesamowitych sytuacji. Nie wychodząc z kuchni spotykam się z ludźmi nietuzinkowymi, fascynującymi i często - wybitnymi. Nie wychodząc z onej, czuwam nad, i organizuję wiele przedsięwzięć i akcji. Nie wychodząc ... jestem w samym centrum wielu wydarzeń. Za sprawą do końca dla mnie nie zrozumiałą, kuchnia ta - przyciąga. Odwiedzają mnie ludzie często przyprowadzani przez wspólnych znajomych, przypadkiem zupełnym, wiedzeni do nas jakąś sprawą lub bez powodu, i spotkania te przybierają często przebieg jak z niewiarygodnego filmowego scenariusza.
Niespodziewane zwroty akcji, spotkania po latach, rzęsistym deszczem spadające przeróżne propozycje...
Przykłady proszę z ostatnich trzech tylko dni:
Nie wychodząc z kuchni udało mi się zainspirować integracyjną akcję na rzecz ratowania kirkutu w Lutowiskach. Pisałam o nim nie raz, niszczejący cmentarz żydowski leży mi na sercu ciężarem wielkim. Kilka dni temu w kuchni mej gościliśmy Szymona - szefa Stowarzyszenia Magurycz. Postać to niesamowita, z jakiejś odrębnej, własnej bajki pełnej pasji, i dla większości ludzi z pewnością - niezrozumiałego poświęcenia. Zacytuję tu jego słowa: "idea pracy na cmentarzach jest apolityczna, nie służy żadnej instytucji, nie głosi jedynie słusznej wizji historii, nie wynika też z inspiracji religijnych, ale odwołuje się do wrażliwości i potrzeby służenia. Jej istota tkwi w fascynacji różnorodnością i współistnieniem. Remonty cmentarzy i kapliczek oraz krzyży służą ocalaniu pejzażu kulturowego, który współtworzył różnorodny i bogaty krajobraz Karpat."
Szymon wraz z grupą wolontariuszy zajmie się naszym kirkutem pod warunkiem, że znajdą się na to środki. Właśnie dzisiaj w kuchni (a jakże) odbyliśmy z pewną, mądrą osobą spotkanie, które do sposobu zdobycia tych środków nieco nas przybliżyło. Trzymajcie kochani kciuki bo sprawa jest trudna!
Wracając do kuchennego spotkania z Szymonem: przyjechał do nas z kolegą muzykiem. Siedzimy, rozmawiamy i kolega ów na wieść, że jesteśmy ze Szczecina zaczyna nam opowiadać jak to kiedyś w Szczecinie dla jednej kobiety parawany robił! I cóż to oznacza? A że przemiły muzyk, który robił kiedyś moje parawany, z którym w szczecińskiej kuchni, przegadaliśmy długie godziny na temat wówczas zupełnie nie znanych mi Bieszczadów - siedzi przede mną w mojej bieszczadzkiej kuchni!!!! Pisałam o nim na blogu tutaj. Od tamtej pory nie brał się już za ślusarstwo, poszedł w kierunku, który podpowiedziało mu serce - muzyki i do tej pory nagrał już dwie płyty. O czym, od mediów trzymając się z daleka - wiedzieć nie mogłam. Niesamowite?
Przed dwoma dniami nie wychodząc z kuchni koordynowałam akcję ratunkową - nasi goście zeszli ze szlaku i zagubili się bieszczadzkich przestrzeniach. Na szczęście nie trzeba było wzywać GOPR-u. Pozdrawiamy Was!
Nie wychodząc z kuchni, staję się z Maćkiem tematem przygotowywanej już do druku książki. Przed kilku laty poznaliśmy niesamowitą postać - bieszczadzkiego pustelnika Jano. Tak! Pustelnika. To, że Jano korzysta z komórki, komputera, robi zdjęcia i wydaje książkę za książką stanowi nową wartość w pojęciu "Pustelnik". Zapiski na temat jego mistycznych doświadczeń z szacunkiem przeczytałam, lecz nie poważę się ich tu streszczać bo niewiele rozumiem. Jano chętnie korzysta z naszego księgozbioru, ma wiedzę rozległą z wielu dziedzin, działa aktywnie na rzecz integracji bieszczadzkich ludzi, robi piękne zdjęcia Bieszczadom. Ponieważ w najnowszej książce podobno wspomina o nas - przyjechał by zrobić nam portrety do tej publikacji.
Ktoś kto fotografuje - sam nie posiada własnych zdjęć. Skorzystaliśmy z okazji by mieć na pamiątkę nieco fotek, bawiąc się przy tym radośnie. Wahałam się czy pokazać je na blogu ale jest on swoistym dziennikiem naszego życia i po latach - myślę, będzie nam miło je zobaczyć. Zatem wklejam. Jak ktoś nie chce patrzeć - to przecież nie musi.

A tutaj my z Janem:

Idąc portretowym ściegiem, nasze zwierzątka:

Jak widać poniżej kózkom do jedzenia pasują nawet taczki!

Nie wychodząc praktycznie z kuchni, z radością obserwuję jak informacja o pożarze, który pochłonął cały dobytek Witka zatacza szerokie kręgi. Dzięki różnym akcjom na wielu blogach do tej pory uzbierało się grubo ponad tysiąc złotych!!! Wszystkim wrażliwym na nieszczęście innych z całego serca dziękuję!

Nie wychodząc z kuchni, piszę bloga o bieszczadzkim życiu. Do tej pory to miejsce - jak pokazują liczniki - odwiedzone zostało ponad pół miliona razy!!!
Aż nie chce się z kuchni wychodzić.

Po kilku znów zimowych dniach nastała chyba wreszcie wiosna. Pozdrawiam zatem wiosennie i ciepło!

Ja to mam dobrze!

2011-03-17T15:30:00.000+01:00

Każdy nawet średnio rozgarnięty pies wie, że człowiek sobie bez psa nie poradzi. Ludzie są fajni, robią fajne rzeczy ale niestety wykonują je bez pojęcia. Od czego jednak ma psich przyjaciół! Pies się nie leni, nie ociąga, tryska entuzjazmem i pomysłowością jak wszelką robotę usprawnić. Niestety pies robi wszystko by człowieka uszczęśliwić a spotyka się z rażącą niewdzięcznością. Gatunek ludzki stanowczo nadaje się do poprawki!.
Nasze panny pomagają nam w gospodarstwie od świtu do nocy. Każda czynność naznaczona jest życzliwą obecnością wilgotnego psiego nosa w samym centrum wydarzeń. Śnieg zniknął i postanowiłam zabrać się za roślinki, dłubać w ziemi lubię ale moje do tych prac upodobanie nie umywa się do psiego zaangażowania.
Poniżej relacja zdjęciowa moich usiłowań - ja "pracowałam", Maciek robił zdjęcia:

Po odpękaniu pozowania Buba zabrała się za pomoc grzebiącej w roślinkach kobiecie:

Niewdzięczna kobieta napoczęła stosować perswazję słowną:

Buba pies posłuszny - posłuchała, do pomocy dorwała się Beza:

Jak widać perswazja wzbogacona została choreografią. Popisy słowno - ruchowe kobiety zachwyciły Bubę:

Zrozpaczona kobieta próbuje wziąć Bezę na litość:

Litość lubi każdy piesek i Buba takiej okazji nie przepuści:

Nie trudno się domyśleć, że to już koniec pracy... poszłam zatem wypoczywać (oczywiście pieski pomagają w tym energicznie). Ja to mam dobrze...

Mam nie tylko dobrze - mam jeszcze lepiej! Kilka dni temu dostałam przesyłkę od wielokrotnie wspominanej już Tosi - dwie patchworkowe narzuty!!!!!!
Pokój anieli, w którym miały zamieszkać był w remoncie, zatem był to najszybszy remont świata! Nie mogłam się doczekać, kiedy rozłożę je na łóżkach. Dziś skończyliśmy i pomimo bardzo pochmurnego dnia - zrobiłam kilka zdjęć. Nie ma takiej możliwości aby zdjęcie oddało całą urodę tych narzut! Tosia do przesyłki dołączyła też poduszki. Nic nie będę mówić - popatrzcie:

Ja to mam dobrze!
Tosiu - dziękuję! Jestem zachwycona i szczęśliwa!

Nie koniec to jeszcze moich radości - wczoraj znaleźliśmy starą chatę do przeniesienia. Będziemy zatem stawiać dom dla nas! Aby nie było, że mamy tylko i wyłącznie dobrze - formalności mają, według zapowiedzi urzędu, potrwać ponad rok. Chata jest piękna, już oczyma wyobraźni widzimy jak będzie wyglądać po przeniesieniu. Przeznaczona jest do rozbiórki i jeśli byśmy jej nie wzięli - skończyła by tak jak wiele drewnianych chat - w efektownym ognisku.

Pozdrawiam serdecznie!

Garnki od spodu i Brykacze

2011-03-13T23:29:00.000+01:00

Dawno, dawno temu kiedy byłam młodą żoną i matką, pewna znajoma poinformowała mnie, że kompletnie nie sprawdzam się w tych rolach. Młoda byłam, niedoświadczona, w rozpacz wpadłam głęboką. I tkwiłabym sobie w tej rozpaczy po dziś dzień gdybym na szczęście nie wydarła z niej powodu takiej opinii. Otóż ponieważ garnki miałam od spodu brudne!!! Gotowałam na gazie, który jak wiadomo osmala garnki, ale w życiu nie przyszłoby mi do głowy aby je od tego spodu szorować po każdym użyciu. Czasu mi byłoby szkoda. Jakoś - jakość mojego życia nie wiązała mi się z idealnie czystym spodem garnka. Zamiast doprowadzania garów do wyglądu nówki wolałam uczynić coś innego. Z dzieckiem pobyć, książkę poczytać, popatrzeć w niebo...
Potem w miarę lat i doświadczeń wiele takich "karygodnie" niedoczyszczonych spodów widziałam. Jakiś absurdalnie ważnych spraw, które koniecznie muszą być. I często są. Zamiast. Zamiast spraw istotnych, fundamentalnych - jak własne szczęście i prosta radość życia.
Widziałam wiele pozorów, jakiś działań na pokaz lub projekcji własnych, osobniczych lęków. Jeden szoruje te garnki, ktoś inny bez refleksji podąża za modą czy powtarza cudze opinie. Omotani nakazami i koniecznościami, ludzie stają się niewolnikami przedmiotów, przekonań, schematów. Tracą czas, trwonią życie na działaniach pozornych nie widząc nawet ile tracą. Wkładają masę energii i pracy w coś co nie przynosi niczego.
Najnowszym przykładem na to, jest pewna bieszczadzka remiza. Wybudowana i oddana do użytku kilka miesięcy temu, nakładem dużych kosztów i pracy. Wyposażona w wóz i sprzęt, no prawie we wszystko - oprócz sikawek... I właśnie brak owych sikawek sprawił, że dom stojący o 300 metrów od niej spalił się doszczętnie. Bo do pożaru musiał przyjechać wóz ze wsi oddalonej o kilkanaście kilometrów.
W poprzednich postach pisałam o tragedii człowieka, który stracił wszystko. Gdyby ci, którzy przy otwarciu remizy tak sobie nawzajem gratulowali, dopilnowali aby doprowadzić sprawę do końca - straty byłyby o wiele mniejsze! Wydano pieniądze na pokaz a nie po to by gasić pożary.
Każdy ma jakieś swoje "garnki" jakąś własną "remizę", coś co jest absolutnie niepotrzebne a kosztuje pracę, czas czy pieniądze. Ja pewnie też mam coś takiego - postanowiłam przyjrzeć się swemu życiu, by szorowanie jakiś "garnków" nie przesłoniło mi spraw naprawdę ważnych.
Uff... przepraszam - musiałam sobie ulżyć.
A teraz z radością i dumą przedstawiam nasze nowe kózki!!!

Kilka dni temu Mańka urodziła dziewczynkę i chłopca. Na zdjęciu poniżej prawie cała załoga Magody - brakuje Burego. No i Maćka tylko połowa.

Trochę nas dużo nieprawdaż? A jeszcze to nie jest koniec bo Śnieżynka ciągle w ciąży. Tutaj proszę nasza ciężarna w toplesie:

Przyszło wreszcie ocieplenie, śnieg topnieje i możemy wypuszczać całe stadko na powietrze. Maluchy zajmują się brykaniem, pieski zajmują się maluchami, dorosłe kozy zajmują się objadaniem kory z krzaczków a my zajmujemy się całokształtem - z upodobaniem!

Nasze pieski - co było do przewidzenia, kochają maluchy miłością nieprzytomną. Zwłaszcza Beza telepie się z emocji i zachwytu. Jak widać Brykacze nie przejmują się niczym.
Czekamy na wiosnę, kwiatki, trawki i takie tam...
Pozdrawiam!!!

Radośnie

2011-03-08T12:19:00.000+01:00

Hojność polega nie na tym, by dawać dużo, ale na tym, by dawać w odpowiedniej chwili.

Jean de La Bruyère

Dawanie samo w sobie jest doskonałą radością.

Erich Fromm

Posta tego piszę przepełniona radością. Tydzień temu powiedziałam na blogu o tragedii jaka spotkała mieszkańca Bieszczadów - doszczętnie spłonął jego dom. Kochani!!! Nie spodziewałam się nawet, że tylu wspaniałych ludzi to przeczyta, nie oczekiwałam, że tak szybko, tyle osób z pomocą pośpieszy.
Z największą przyjemnością dziękuję Monie i jej mężowi za ich wielkie serca! Mona prowadzi bloga i wpłacając pieniądze na konto pogorzelca można wylosować u niej nagrody. Dziękuję architektowi, który robi projekt nowego domu (chciał pozostać anonimowy), dziękuję Tosi - na jej blogu trwa aukcja patchworkowej narzuty! Dziękuję Anecie, Sanezir, Tabu, Adze! Dziękuję wszystkim, którzy anonimowo dokonują wpłat! Dzięki Wam ten świat jest lepszy, jesteście dowodem na to, że ludzie są dobrzy, wielkoduszni, solidarni i wspaniali!
Dziękuję w imieniu Witka, wzruszonego tyloma gestami pomocy. Od siebie dodam, że chyba jest mu lżej ze świadomością, że nie został z tym nieszczęściem sam.

DZIĘKUJĘ!!!

Poza obsługą "centrum kryzysowego", nasze życie toczy się spokojnie, pomijając codzienne zmagania z powiększającą się zgrają Pimpków - wielbicieli Bezy. Wróciła piękna zima, cieszę oczy każdego dnia. Wrzucę fotki:

Przed naszym domem przed laty kręcono zdjęcia do filmu "Pan Wołodyjowski". Za bramą, przechodzę przez drogę i jestem na filmowych dzikich polach:

Podczas ostatniej wizyty w Czaczu zakupiłam bardzo zniszczony fotel ratanowy. Długo nie mogłam się do niego zabrać aż któregoś dnia mnie naszło i przedstawiam efekt.
Tak wyglądał:

W trakcie łatania:

A teraz tak:

Na koniec nieco klimatów kuchennych: Ciasto z chleba.

Składniki
Chleb pszenny tostowy
miód
masło
Jabłka w cukrze
1/2 l mleka
1 jajko
łyżka cukru

Chleb smarujemy masłem (ja używam Manuela), układamy w formie do pieczenia, polewamy miodem (naturalnym), smarujemy to warstwą konfitury jabłkowej, kolejna warstwa - chleb posmarowany masłem. Całość polewam mlekiem z łyżką cukru i rozbełtanym jajkiem. Musi nasiąknąć. Do piekarnika (180 stopni) na pól godziny. Kroimy po wystygnięciu.

Kuchnia, tu spędzam dużo czasu...

Dzisiaj żadnych więcej słów, żadnego mądrzenia się.
Pozdrawiam najserdeczniej!

Damą być i pomagamy

2011-03-01T08:01:00.002+01:00

Znałam w życiu tylko jedną prawdziwą Damę.
Dama to dla mnie taka wyjątkowa kobieta, która ma klasę, inteligencję, poczucie humoru, szyk i styl oraz niezwykle rzadką umiejętność prowadzenia interesującej rozmowy z każdym. Ta "moja" dama taka była. Podziwiałam ją w zachwycie bo do tego jeszcze piękna była niespotykanie i zawsze zachowywała się z godnością, niewzruszonym spokojem i niezwykłym taktem. Wzór niedościgniony!
Dama - to ważne, miała psa - suczkę. Kiedyś idąc ulicą zobaczyłam w oddali dziwnie zachowującą się kobietę: wykrzykiwała mięsiste przekleństwa, machała rękami - w jednej trzymała ogromnych rozmiarów gałąź, poły płaszcza powiewały na boki i jeszcze jakiś szal co też powiewał... otoczona była zgrają psów... Na Boga! toż to moja Dama??!! Kiedy mnie zobaczyła usłyszałam: pomóż mi! te s...syny chcą zgwałcić moją Kropeczkę!
Kropeczka zaś - psia Dama stała sobie grzecznie, łaskawie spoglądając na kawalerów, wyraźnie rozczarowana, że z gwałtu nici.
Nie byłam nigdy i nie będę Damą. Dlatego bez wstydu, czy poczucia dysonansu - gonię wiejskie Pimpki, które od pewnego czasu koczują pod naszym domem, zakochane bez pamięci w Bezie. A ma skubana powodzenie!!!
No już pogubiliśmy się w rachubach ilu ma adoratorów. Żeby one te Pimpki tylko patrzyły. Gdzie tam! do domu się pchają, pilnować musimy, czujność całą dobę wykazujemy. A wszystkie mniejsze od Bezy, a pięknoty takie, że płakać się chce! Nawet by mi było ich żal, ale jak sobie pomyślę, że konsekwencją nieuwagi za czas jakiś Bezunia obdarzyć nas może większą ilością małych Pimpków, to litość we mnie zamiera i wrzeszczę jak prawdziwa Dama! A Beza ma szlaban! bo jej się wszystkie Pimpki podobają.
Mam nadzieję, że upilnujemy. Nie mieliśmy takich przejść z Bubą - jest tak posłuszna, że jak kazaliśmy do domu wracać to wracała i już. Młoda jednak aż się rwie do bliższych znajomości, latawica jedna!

Poniżej jeden z wielbicieli snujący się za dużą blondyną...

Ostatni weekend w Lutowiskach uświetniły wyścigi psich zaprzęgów. Jest to coroczna impreza, którą bardzo lubię, jednak ze względu na nasze pieski w tym roku sobie odpuściłam. Całą wieś wypełniły odgłosy szczekania i radosny jazgot, my za to poszłyśmy na spacer. Już pisałam, ze mieszkamy w takiej części wsi, która zwana jest Tajwanem. Popatrzcie jak tu pięknie!

A to nasze obie chaty widziane ze wzgórza na końcu Tajwanu:

Snując się radośnie w oddali zobaczyłam... wyścigi psich zaprzęgów, których trasa przebiegała w pięknych okolicznościach przyrody!

Minionego lata spotkały się dwie moje ulubione blogerki: Asia z Green Canoe i Ita z Jagodowego Zagajnika. Dziewczyny - kochane wariatki - przysłały mi tabliczkę, która wisi na drzwiach kuchni:

Dziękuję kochane!
Dokładam jeszcze kilka zdjęć salonu:

Mahatma Gandhi zapytany kiedyś przez zachodniego dziennikarza: "Panie Gandhi, co pan sądzi o cywilizacji zachodniej?" - odpowiedział: "Cywilizacja zachodnia? To bardzo dobry pomysł".
Dla mnie człowiek cywilizowany to ten, który pomaga, wspiera i opiekuje się potrzebującymi, słabszymi, chorymi, doświadczonymi przez los.
Kilka dni temu naszemu znajomemu spalił się dom wraz z całym dobytkiem.Zobaczcie tutaj. Staramy się pomóc, nie tylko materialnie, dzisiaj Maciek pomaga porządkować miejsce po pożarze. Jest zima, człowiek został bez dachu nad głową... Konieczny jest zakup drewna na nowy dom (postawić go pomogą dobrzy ludzie), potrzebny jest architekt, który za mniejszą niż standardowa stawkę zrobi projekt. Proszę pomyśleć - może ktoś z czytelników bloga będzie mógł jakoś pomóc? Potrzebne jest wszystko! Na początek najważniejszy jest ten projekt, pieniądze na drewno i maszyny do jego obróbki.

Dołączam się też do akcji Tulki. Zajrzyjcie proszę!

Życzę wszystkim miłego dnia!

Skacząc po tematach

2011-02-24T12:54:00.001+01:00

Mamy w Bieszczadach różnych znajomych. Z różnych miejsc, bajek i środowisk. Bieszczadzkie realia nie wymagają unifikacji, każdy może realizować siebie i własne pragnienia na własny sposób. Galeria ludzi jest barwna i co tu dużo mówić przezabawna - nie pomijając nas samych.
Źródłem nieustającej radości jest obserwacja konfrontacji poszczególnych "eksponatów" z owej galerii. Napiszę czym ubawiliśmy się po pachy ostatnio.
Ludzie z nieprzystających do siebie światów - jeden to "człowiek mózg" przybysz z dużego miasta, roboczo nazwany Docentem i drugi - urodzony tutaj, człowiek prosty, szczery i praktyczny, nazwany na tę okazję Miejscowym. Docent żyje w chmurach, niebotycznych przestrzeniach tworzonych przez jego wybitny i niebanalny mózg, jakiekolwiek względy praktycznej codzienności nie mają jednak do jego zwojów żadnego dostępu. Z życzliwości, niezliczone jego gafy i życiową niezborność nazywamy roztargnieniem. Mogłabym przytaczać przez długie godziny rozliczne anegdoty - przykłady owego roztargnienia a i tak trudno byłoby mi nadążyć, bo każdego dnia Docent tworzy następne. Oczywiście nie robi tego specjalnie. Każda sytuacja, zjawisko, zdarzenie ubierana jest przez niego w kolejną teorię, którymi raczy nas chętnie. Nie ukrywam, że uwielbiamy z Docentem rozmawiać mimo, iż hamowanie wybuchów radosnego śmiechu może kiedyś źle wpłynąć na owej manifestacji wesołości domagający się organizm.
Miejscowy jest człowiekiem mocno stojącym na ziemi, wszelkie przejawy odstępstwa od konkretów nazywa pierdołami, jest życzliwy światu całemu, zawsze pogodny i uśmiechnięty, ogólnie lubiany za nieskomplikowaną osobowość i praktyczne podejście do życia.
No i się wzięli i spotkali u nas! Zagaił Docent bo on zawsze ma coś ciekawego do powiedzenia a my z zapartym tchem oczekiwaliśmy na reakcję Miejscowego. Było ślicznie! Miejscowy milczał, oczy robiły mu się coraz większe, na twarzy widniał pogłębiający się wysiłek by zrozumieć sens Docentowej wypowiedzi. I widać było, że sprawa jest beznadziejna. Aby było sprawiedliwie dodam, ze my też nie jesteśmy zdolni prześledzić z właściwym zrozumieniem toku rozumowań Docenta. Jednak w niczym nam to nie przeszkadza bo go lubimy i już. Miejscowy zaczął wykazywać wzmożoną nerwowość, kręcił, się i najwidoczniej zaczął się bać. Od tej pory unika Docenta jak ognia, ucieka w popłochu przy każdym spotkaniu, w oczach ma dziki lęk. Na nic nasze wyjaśnienia i zapewnienia, ze Docent nie jest niebezpieczny - Miejscowy wie swoje!
Mam nadzieję, że czas zrobi swoje, Miejscowy przywyknie i może? kiedyś? wypiją razem po kieliszeczku, pieczętując w ten sposób spotkanie dwóch światów.

Pokażę dzisiaj kolejną narzutę, jaką dostaliśmy od Tosi. Niestety nie umiem zrobić zdjęcia, które oddałoby całą jej urodę.

Do narzuty dołączone były poduszki!

Kolejne patchworki są podobno w przygotowaniu i w ten sposób, nasze chaty staną się jedyną w swoim rodzaju galerią dzieł artystki! Czy muszę mówić, że mnie to uszczęśliwia?

Zebrało mi się na pieczenie ciastek. Najlepsze jakie kiedykolwiek jadłam to Ciastka Orzechowe:

Ciasto
- 1 margaryna Palma (podobno najlepsza do nich)
- 30 dkg mąki
- 2 łyżki śmietany
Ponadto:
4 łyżki cukru
4 łyżki mleka (najlepsze zagęszczone)
4 dkg orzechów włoskich
1/4 kostka masła
jedno białko

Wyrabiamy ciasto, wałkujemy i wykrawamy małe kółka, które z jednej strony maczamy w białku a następnie w cukrze i układamy na blasze.
pieczemy 15 minut - około, ciastka muszą się nieco podnieść i lekko zarumienić.

Podgrzewamy mleko z cukrem, dodajemy do gorącego zmielone orzechy, potem dodajemy masło i mieszamy. Jak masło się rozpuści - schładzamy.
Schłodzoną masą orzechową smarujemy ciasteczka z tej strony na której nie ma cukru i przykładamy drugim ciasteczkiem. Koniec! Pycha!!!!
Podobno ciastka nie wysychają i mogą poleżeć nawet tydzień ale nikt tego nie sprawdził, bo znikają natychmiast!

Nasze panny wszystko robią razem i tak samo. Na zdjęciu poniżej, widać jak ciekawie gapią się przez okno. Czyż nie wyglądają jak przerośnięte surykatki?

Zima wróciła zatem kilka zimowych obrazków - proszę:

Ten post miał być dłuższy, miałam jeszcze kilka tematów ale Maciek zagaduje mnie co chwilę i rozprasza.
Kończę bo tracę wątek.

Pozdrawiam i życzę miłego dnia!!!

Jak nie zostałam kobietą roku

2011-02-18T12:11:00.004+01:00

Ktoś kto pisze bloga automatycznie wystawia się na "pokaz". Szkoły polskie nie kładą należytego nacisku na czytanie ze zrozumieniem zatem każdy blogujący spotkał się pewnie z opaczną interpretacją własnych słów. I sensie negatywnym i pozytywnym również. Osobiście przywykłam do różnych reakcji na moją osobę: byłam już aniołem bieszczadzkim i wróżką, byłam też wredotą gardzącą ludźmi ze wsi i miast.
Otrzymywałam też przeróżne propozycje: pracy, współpracy, pilotowania różnych przedsięwzięć, reklamy produktów, usług i osób, ratowania potencjalnych samobójców, odpowiadałam na pytania dotyczące tylu dziedzin, ze gdybym się na nich naprawdę znała to Leonardo da Vinci mógłby u mnie terminować. Myślałam, że nic już mnie zdziwić nie zdoła. A jednakowoż!
Kilka dni temu miły Pan w rozmowie telefonicznej poinformował mnie, że zostałam zgłoszona do corocznego plebiscytu "Przedsiębiorcza Kobieta Podkarpacia". Przysłano mi mailem informacje o zasadach konkursu i ankietę dla uczestniczki. Czyli sprawa jest poważna.
Wody sodowej nie pijam zatem nie miała szans mi do głowy uderzyć, jednak - przyznam, że przez chwilę krótką rozważałam możliwość takiego uczestnictwa w kontekście "co by to i komu dobrego dało?"
Pomyślałam, że dla bieszczadzkich Pań może byłoby ważne, że jedna z nich brana jest pod uwagę w takich poważnych imprezach. Odrzuciłam jednak szybko ten pomysł bo przede wszystkim, to się w tym, po prostu nie widzę. I koniec, kropka, szlus.
Nie będę się pchała ( a dokładniej nie dam się pchnąć ) ja, kobieta kuchenna, na co dzień polerująca ręcznie powierzchnie płaskie i toalety, pomiędzy szefowe firm w gustownych wdziankach.
Jak na ironię, kiedy przed laty mieszkając w Szczecinie traciłam zdrowie po kilkanaście godzin na dobę pracując dla dobra ogólnego, wyciągając z tarapatów nie jedną instytucję, obficie zasilając budżet miasta - nikt mi takich zaszczytów nie proponował. A teraz gdy zajmuję się głównie realizacją własnych marzeń - taka propozycja spada na mnie znienacka i już niepotrzebnie.
Ewidentny to dowód na teorię, że jak się zbytnio nie nadymać to wszystko samo przychodzi.
Osobie (osobom?) wierzącym w siłę mej przedsiębiorczości za tę wiarę dziękuję. Czuję się zaszczycona nominacją ale nie skorzystam.Proszę mnie dobrze zrozumieć - naprawdę nie pasuję do plebiscytu.
Przy tej okazji zapoznałam się z przysłaną ankietą i znalazłam w niej pytania o największe sukcesy i marzenia czyli przeszłość i przyszłość.
Przeszłości nie postrzegam w kryteriach sukcesów lecz jako zbiór doświadczeń i tyle mnie one obchodzą ile z nich mogę zrobić użytku. Wielkim moim sukcesem jest to, że żyć się nauczyłam teraźniejszością. Wspominając i marząc mam swoje miejsce tutaj i teraz.
A największym sukcesem jest to, że otoczona jestem ludźmi wspaniałymi, nietuzinkowymi, mądrymi i dowcipnymi.Wyłącznie! To lepsze od najważniejszych tytułów i plebiscytów. Marzenia to dla mnie stan fizjologiczny, taki jak oddychanie, zawsze jednak realizuję je - może zatem powinnam nazywać je planami?

Otrząsając z siebie pokusę wizerunku kobiety sukcesu pozostanę w sielsko - kuchennych klimatach i podam dziś łatwy przepis na słodkości z ulubioną przeze mnie warzywną zawartością.
Oto przepis na konfiturę z cebuli. A co!
Składniki:
1/2 kg cebuli
2 łyżki koncentratu pomidorowego
2 goździki
imbir
10 dkg cukru
szczypta soli
15 dkg rodzynek
2 łyżki octu winnego
Cebulę kroimy w plastry, podsmażamy na małym ogniu mieszając. dodajemy koncentrat pomidorowy, zmiażdżone goździki, imbir, cukier, sól, ocet winny, mieszamy. Dodajemy namoczone rodzynki, smażymy 15 min pod przykryciem. Do słoików!

Dziś wypuściliśmy w celu pobiegania nasze kozy. Maluchy mają organiczną potrzebę ruchu, niestety na zewnątrz była zima. Kiedy tylko nieco się ociepliło - a czekaliśmy na to z niecierpliwością, otworzyliśmy wrota koziarni. Co to się działo!!!! Pokazuję zdjęcia naszej chudoby wraz z zachwyconymi psami. Zachwyconego Maćka pokażę też.

Na koniec przedstawię naszą "izbę pamięci" w bojkowskiej chacie. Przed laty mieszkał w niej szewc, znaleźliśmy pozostałe po warsztacie - maszynę do szycia butów i drewniane kopyta. Ostatnio wyeksponowaliśmy te znaleziska w kąciku pod schodami:

Życzę wszystkim miłego dnia!

Filmowo, porodowo, nalewkowo

2011-02-09T12:41:00.002+01:00

Się dzieje! Ponieważ nie wiem od czego zacząć, zacznę od początku.
W poprzednim poście zapowiedziałam niespodziankę, i widnieje ona powyżej posta - jest to filmik o bojkowskiej chacie. Udało nam się zarejestrować kilka obrazków z chaty oraz okolic domu z widokiem na piękną wieś naszą. Pogoda nie chciała z nami współpracować, przyszła odwilż i tylko można uwierzyć mi na słowo, że zazwyczaj zimą jest jeszcze piękniej.
Przez kilka dni pracował nad tym filmem, nasz zaprzyjaźniony filmowiec Mikołaj (o którym już pisałam tutaj) i ciekawa jestem czy efekt tej pracy oddaje - dla nas oczywisty, ale my nie mamy dystansu - klimat chaty.
We wszystkim, a jakże - czynny udział brały pieski, niestety Bury zdecydowanie odmówił, co bardzo zmartwiło Mikołaja. Jeszcze jeden dowód na to, że Bury jest kocim gburem, poza tym kiedy się ociepliło w głowie ma tylko panienki.
Zapraszam zatem do wizyty w bojkowskiej.
A tutaj pokażę kilka zdjęć z "planu filmowego":

Za statystów robili nasi bieszczadzcy przyjaciele. Aniu i Piotrku - dziękujemy!

Jak widać Maciek w stroju bojkowskim :)

Jakiś czas temu z okazji okrągłej rocznicy bloga rozdawałam prezenty. Warunkiem uczestnictwa w losowaniu była wpłata na pomoc zwierzakom. Muszę tutaj wyznać, że zaproponowano mi uczestnictwo w podobnej zabawie, z taką różnicą, że byłam jej jedyną uczestniczką. Wpłatę poczyniłam a w zamian otrzymałam cudownej urody narzutę! Jej autorką jest Tosia prowadząca bloga o szyciu patchworków, a szyje piękne! Wejdźcie tam proszę, bo warto! Tosia osiągnęła w tej dziedzinie mistrzostwo, jej tkaniny cieszą oczy a poza tym ostatnio pokazała kolejną narzutę dla nas - do pokoju słonecznego. Dziękuję z całego serca, zachwytem i szczęściem przepełniona!!!
Narzuta zagrała w filmiku a tutaj pokazuję zdjęcia:

Tosiu! Jesteś Wielka!

Bieszczady mają szczęście do nalewek. Znamy tu kilka osób, które wytwarzają najpyszniejsze nalewki jakie kiedykolwiek w życiu próbowałam. Dostaliśmy ostatnio "partię" różnych smaków od naszych bieszczadzkich przyjaciół, a ponieważ nie tylko wybornie smakują ale też wyglądają pięknie, postanowiłam urządzić im sesję. Sesja jednak do dziś nie jest ukończona bo w jej trakcie zobaczyłam, że z koziarni wypadł w pośpiechu Maciek z okrzykiem na ustach: kózki się urodziły!!! Grzej wodę!!!
No to pobiegłam grzać.
Nasza Ramona urodziła przed spodziewanym czasem dwie kozie dziewczynki. Liczyliśmy, że jeszcze mamy do porodów czas a okazało się, że kózka zaszła w ciążę na pierwszej randce. Cóż to się zdarza nie tylko kozom. Pierwszą dobę drżeliśmy o maluchy, bo śmiertelność u kozich osesków jest statystycznie wysoka, jednak wszystko jest w porządku i panienki brykają już radośnie, zachwycając swym całokształtem pieski. No dobrze - nas też.
Ramona zamieszkała u nas jako trzymiesięczne koźlątko. Minęły dwa lata, zmężniała (co nie znaczy, że zmądrzała) i oto proszę - matką jest! Jeśli ktoś dotrwa do końca filmiku to tam właśnie, na końcu widać kózki w statecznym wieku jednego dnia.
Musieliśmy przenieść pozostałe kozy do sąsiadów, by nawet przypadkiem nie zrobiły krzywdy maluchom.
Nadmieniam, że Mańka i Śnieżynka też są w ciąży. Kilka razy dziennie pytam Maćka: jak on sobie to wyobraża? Trzy dorosłe i prawdopodobnie szóstka maluchów? Kto nad tym zapanuje? W zeszłym roku dwie kózki potrafiły sparaliżować wszelki domowy porządek. I co? I Maciek "jest dobrej myśli". Pozwolicie, że jak to wszystko się porodzi i rozbiegnie to sobie w kąciku, cichutko, nie wadząc nikomu - zwariuję?

Jak ktoś mi kiedykolwiek powie, że życie na wsi to spokój i nuda to nie ręczę za siebie.

Oto zdjęcia kózek, nalewek a na koniec - kojące nerwy obrazki śpiących piesków a sama opróżnię chyba wszystkie buteleczki z nalewkami.

Śnieżynka posila się spokojnie niezrażona zamieszaniem. Maciek jak zobaczył to zdjęcie powiedział, że ona ma taki filozoficzny wyraz pyszczka. No ludzie!

I wzruszające przejawy kocio-psiej miłości:

A teraz jak piszę tego posta pada śnieg! I to jaki! Nie mógł wcześniej?
Pozdrawiam serdecznie!

Długi post

2011-01-25T19:42:00.001+01:00

Radość najczęściej przychodzi znienacka. Z kompletnego znienacka.
Dwa obłąkane euforią pieski, kochają na wyścigi, tulą się do rąk, zazdrośnie przepychając się używają całej swej psiej inteligencji by liznąć człowieka w twarz (jeszcze lepsze jest ucho). Atak radości jest tak samo długi jak nieprzewidywalny. Ogonki żywiołowo obijając się o ściany i sprzęty wystukują głośny, synkopowy rytm. Przetrwać ten atak może tylko odporna, w pełni zdrowa i sprawna fizycznie jednostka. Trzeba mieć dwie ręce - po jednej na pieska - trzeba być mistrzem uników jeśli się nie jest entuzjastą psiego języka na policzku - ja nie jestem. Trzeba też z wielką odpornością psychiczną żyć dalej ze świadomością, że już za chwileczkę, już za momencik, atak radości może się powtórzyć. Bo nie ma reguł.
Nasze psy to rzadkie w przyrodzie zjawisko kumulacji radości, którą czują się w obowiązku okazywać przy każdej okazji. Może to być wizyta listonoszki, powrót Burego z nocnego łajdactwa, nasza głupia mina, widok krowy, pług śnieżny! czy nieopisane jeszcze przez naukę zjawisko pętli czaso-przestrzennej - kiedy to radować należy się każdym następującym po sobie zewnętrznym bodźcem. Żyjemy na przysłowiowej beczce prochu, tylko zamiast prochu mamy eksplozje radości.
Znosimy to dzielnie, trwamy.
Swoją drogą może ktoś mądry wpadnie na pomysł jak zagospodarować energię psiego entuzjazmu? Na moje wyliczenia starczyłoby tego na oświetlenie niedużego miasta lub ogrzanie sporego osiedla.
Kiedy pieski ogarnia radosny szał zrobienie zdjęcia jest absolutnie niemożliwe. Zdjęcia robię zatem na spacerze i kiedy zwierzątka śpią.

Bury nie tryska radością bo mu tłuszcz przeszkadza. Nie chciał nawet popatrzeć w obiektyw!

A teraz!
Wylosowałam dwie osoby, które otrzymają okolicznościowe (przypominam: drugie urodziny bloga) prezenty.
Poncho pokazałam w poprzednim poście i powędruje ono do Niesławy!

A dżem z marchewki wyślę Sekutnicy!

Gratuluję! Za sierotka jak zwykle w takich wypadkach robił Maciek.Poproszę panie o adresy do przesyłki.
Z okazji drugiej rocznicy dziękuję wszystkim czytelnikom bloga za dobre słowa, dobre myśli, serdeczność i pomoc w różnych sytuacjach. Doświadczamy każdego dnia, tylu przejawów życzliwości, że te skromne prezenty są tylko symbolem naszej wdzięczności!

Dorwałam ostatnio kilka świetnych książek. Jedną z nich "Cerkwie bieszczadzkich Bojków", autorstwa Roberta Bańkosza, wydaną przez wydawnictwo Arete, wypożyczyłam w bibliotece by sobie spokojnie przejrzeć w domu. "Przeglądanie" zaczął pierwszy Maciek i wsiąkł! Z rąk nie wypuszczał, bronił przede mną jak Buba misia, do piersi tulił i czytał, czytał. Z bliska książkę zobaczyłam dopiero jak skończył. Zaczęłam "przeglądać" i wsiąkłam tak samo! Bo jest to zajmująco napisana, bogato ilustrowana, czerpiąca z wielu źródeł opowieść, przykuwająca uwagę barwnym opisem i przeplatana anegdotami. Najchętniej całą przepisałabym na bloga ale się powstrzymam. Jeśli ktoś jest zainteresowany tematem dawnych mieszkańców Bieszczadów - Bojków, ich kulturą, życiem codziennym i ich sacrum - polecam!
Dziś przytoczę spory cytat - zapiski Ferdynanda Antoniego Ossendowskiego (ależ pięknie kiedyś się ludzie nazywali!) na temat haftu. Bo haft bojkowski to mistrzostwo świata. Motywy zawsze geometryczne lecz przebogate kolorystycznie. I tę kolorystyczną różnorodność Ossendowski wyjaśnia tak:
"Bojkowszczyzna to biedny kraj. Ludność jego, pracując ciężko, mały ma dostatek, żywi się wyłącznie ziemniakami i owsianymi plackami. Lata klęsk, tchnienie otaczającej natury, warunki bytowania w ciemnej, kurnej chacie, nieprzerwana praca, stosunek męża do żony, szczęście czy zawód miłosny dziewczyny, jasna czy czarna dola kobiety, gdy pędzi życie przy boku kochanego człowieka czy też przeklina i dręczy się przy starym, brutalnym i zazdrosnym gaździe lub pod okiem złośliwej świekry - wszystko wyrazić potrafi Bojkini w misternym, barwnym rysunku haftu. Wesoła, szczęśliwa i roześmiana, pełna słonecznych promieni rzuci na płótno koszuli lub spódnicy całą gamę jasnych nici; udręczona i znękana, przepojona goryczą łez do mistrzowskiego haftu coraz to dodaje smutnych, ciemnych barw, aż na białym tle zapanuje niepodzielnie czarna - symbol śmierci. Tak to wkładają kobiety bojkowskie w piękne robótki swoją duszę, przeżycia i dolę."

Po takiej lekturze natychmiast, kurcgalopkiem pobieżałam do salonu, gdzie na manekinie wisi haftowana, a znaleziona w naszej bojkowskiej chacie koszula. Kiedy natknęłam się na nią, przedstawiała się żałośnie, ponad połowa była zgniła, rozchodziła się w dłoniach, jednak haft był nienaruszony i po skomplikowanych zabiegach, polegających na niemal ponownym jej uszyciu, obecnie wygląda tak:

Żywym dowodem na słowa Ossendowskiego jest ten wzornik:

Wyhaftowała go dla nas kuzynka Maćka. Jako wzór posłużyły jej trzy motywy z tkaniny znalezionej w okolicach Soliny. Kolory są identyczne jak w oryginale.

Wzornik ten zmierzam oprawić i powiesić w bojkowskiej.
A tutaj bojkowska koszula Maćka, wyhaftowana przez znajomą panią. Haft stylizowany na bojkowski. Do tej koszuli w wielkie święta zakłada Maciek białe, płócienne spodnie - Bojko jak malowanie!

I jeszcze sobie nie odmówię zacytowania anegdoty z tej samej książki. Bojkowie byli postrzegani jako naród powolny.
"Niewzruszoność i spokój charakteru bieszczadzkiego górala oddaje taka oto popularna anegdota:
Dwóch Bojków kosi siano na połoninie. Jeden z nich przerywa nagle pracę , zamyśla się, a po chwili odwraca się do współtowarzysza i pyta:
- Kume, wasza korowa kuryt? (Kumie, wasza krowa pali?)
- Ta ni! - odpowiada zapytany po namyśle.
Bojko wraca do koszenia, a po chwili przerywa ponownie pracę i mówi:
- A to mabut' wasza stodoła palyt sia..."
Pokażę jeszcze okolicę domu i salon w promieniach porannego słońca:

Na koniec mam prośbę: jeśli ktoś wie jakim sposobem można poprawić wygląd starej karafki może się ze mną tą wiedzą podzieli? Karafka ma od środka nalot, którego zwykłe szorowanie szczotką na drucie, mycie płynem do naczyń i sokiem z cytryny nie zlikwidowało. Ładna jest a wygląda paskudnie. Szkoda mi jej.
To tyle na dzisiaj.
Znikam na trochę dłużej bo pracy huk. Dla tych, którym podoba się nasza bojkowska chata szykuję w połowie lutego niespodziankę.
Pozdrawiam serdecznie!!!!